Related Posts
Gefeliciteerd, Delft. Op 4 september viert Alexander Pechtold zijn eerste jubileum als burgemeester. Een jaar lang de scepter zwaaien over de stad. En hoe vieren we dat? Met een grootse happening: Delftenaren van 10 tot 100 jaar mogen bij hem koffie komen drinken. Wat een feest!
De volksvertegenwoordiging in optima forma. Weer zo’n klassiek D66-verhaal. Niet gekozen door de burgers, maar via de vertrouwde baantjescarrousel naar binnen gegleden. Oud-partijleider, ex-Kamerlid, door de molen van de Haagse netwerkjes en hup: burgemeester van een mooie stad. Democratie? Ach, dat is voor de verkiezingsfolders.
Geert Dales ziet het scherp
Oud-50Plus-voorzitter Geert Dales had er oog voor detail, zoals altijd. Over Pechtold: “Die buik is ook zo leuk. Schijnen sommige burgemeesters een troef te vinden.” Raak. Want het gaat natuurlijk niet om het werk, de visie of de connectie met de stad. Het gaat om het plaatje, de positie en het comfortabele bestaan dat erbij hoort.
Pechtold weet het zich goed te smaken. Van de landelijke politiek, waar hij D66 nog even mocht leiden, naar een rustig burgemeesterschap in Delft. Mooie ambtsketen, goed salaris, representatieve taken en af en toe een fotomoment met koffie voor de camera. De inwoners mogen langskomen, van 10 tot 100. Inclusief. Hoe inclusief kun je zijn?
Ongekozen burgemeester
Dit is Nederland in een notendop. Partijbonzen die na hun Haagse avonturen een mooi burgemeesterschap krijgen toebedeeld. Niet omdat ze de beste zijn voor Delft, maar omdat het systeem zo werkt. Ongekozen, ongevraagd en vaak met een air van vanzelfsprekendheid. D66 heeft er patent op. Kroonbenoemingen, informele netwerken en daarna een leuke post.
Intussen mogen de Delftenaren braaf in de rij staan voor een kopje koffie. Voel je even verbonden met je burgemeester. Terwijl de echte keuzes elders worden gemaakt en de carrousel gewoon blijft draaien.
Pechtold mag een jaar vieren. Gefeliciteerd. Maar voor veel inwoners voelt het vooral als: daar gaat weer zo’n Haagse parachutist die nu ineens “onze” burgemeester is.
Hoe lang gaan we dit nog normaal vinden?