Jarenlang werd iedere kritische vraag over asielbeleid weggewuifd als “onmenselijk”, “populistisch” of “extreemrechts”. Burgers moesten vooral accepteren dat de instroom bleef stijgen, opvanglocaties uit de grond werden gestampt en complete wijken veranderden, terwijl politici elkaar nerveus aankeken en beweerden dat er “geen alternatief” bestond. Maar kijk eens over de grens.
België laat nu zien dat een streng en realistisch asielbeleid wél werkt. Minder instroom. Meer grip. Meer duidelijkheid. Minder eindeloze procedures. Geen wollige slogans, maar beleid gebaseerd op gezond verstand. En precies dát maakt België momenteel tot een gidsland voor Nederland.
De Belgische minister Anneleen Van Bossuyt zei het deze week glashelder: “Ons beleid werkt.” En eerlijk is eerlijk: de cijfers geven haar gelijk. Terwijl Nederland zich nog steeds vastdraait in juridische doolhoven, activistisch bestuur en politieke lafheid, durft België keuzes te maken.
Geen academische seminars over “inclusieve migratienarratieven”. Geen subsidiecircus vol NGO’s die iedere grenscontrole als mensenrechtenschending framen. Geen ministers die vooral bezig zijn met de gevoelens van daders.
Gewoon: grenzen bewaken, procedures aanscherpen en misbruik aanpakken. Dat zou eigenlijk de normaalste zaak van de wereld moeten zijn. Maar in West-Europa is gezond verstand inmiddels bijna revolutionair geworden.
Het meest onthullende deel van Van Bossuyts verhaal in EW ging echter niet eens over de instroom zelf, maar over de krankzinnige juridische werkelijkheid die inmiddels is ontstaan.
Ze gaf een voorbeeld uit Gent dat eigenlijk alles zegt over waarom burgers het vertrouwen verliezen. Een migrant slaat zijn vrouw halfdood voor de ogen van zijn minderjarige kinderen. België trekt daarop zijn verblijfsrecht in en wil hem terugsturen naar zijn land van herkomst.
Volkomen logisch zou je denken. Maar nee. Een rechter beslist vervolgens dat dit niet mag “omwille van zijn recht op gezinsleven”.
Lees die zin nog eens langzaam terug. Je mag blijkbaar je vrouw bijna doodslaan waar je kinderen bij staan, maar ondertussen heb je volgens een rechter nog steeds recht op bescherming van je “gezinsleven”.
Van Bossuyt zei daar terecht over:
“Dan denk ik dat je gezinsleven je weinig kan schelen.”
Exact. Dit is precies waar gewone burgers al jaren tegenaan lopen. Mensen zien een systeem waarin daders eindeloos beschermd worden, terwijl slachtoffers, omwonenden en belastingbetalers vooral geacht worden begripvol te blijven.
En vervolgens zijn politici verbaasd dat het draagvlak voor asiel compleet instort. Niet omdat burgers harteloos zijn. Niet omdat mensen “extreem” worden. Maar omdat men ogen heeft. Omdat men ziet wat er gebeurt. Omdat men ziet hoe absurd sommige uitspraken inmiddels zijn geworden.
Het probleem is namelijk niet alleen migratie. Het probleem is een bestuurlijke elite die het gezonde verstand systematisch heeft ingeruild voor juridische acrobatiek en morele zelfverheffing.
België lijkt nu voorzichtig terug te keren naar de realiteit. Nederland loopt daar nog ver achter. Hier krijgen gemeenten nog steeds opgedrongen dat ze AZC’s moeten openen, ongeacht draagvlak, veiligheid of sociale gevolgen. Hier worden burgers die bezwaar maken weggezet als “angstig” of “xenofoob”. Hier lijkt de overheid vooral bang om duidelijke grenzen te stellen.
Maar uiteindelijk wint de werkelijkheid het altijd van de ideologie. En die werkelijkheid luidt simpel: een land zonder grenzen houdt uiteindelijk op een land te zijn.
België begrijpt dat inmiddels beter dan Nederland. Daar zou Den Haag zich voor moeten schamen.