De mainstream media zwijgen. Niet omdat er niets is gebeurd, maar omdat het dagelijkse praktijk is geworden. Een man die “Allahu Akbar” roept valt politieagenten aan in Toulouse. Twee agenten neergestoken. Een mannelijke agent weet de aanvaller te overmeesteren voordat er doden vallen. En de grote media? Een kort berichtje, of helemaal niets. Alsof het een verkeersongelukje was.
Gisteren was het weer zover in Frankrijk. In het centrum van Toulouse, rue d’Austerlitz, viel een man met meerdere messen politieagenten aan. Hij schreeuwde herhaaldelijk “Allahu Akbar”. Twee agenten, een man en een vrouw, raakten gewond. De vrouwelijke agente werd gered door haar kogelwerende vest; de mannelijke agent kreeg de mespunt vlak naast de halsslagader. Een derde agent hielp bij de aanhouding. De aanvaller had drie messen bij zich en was volgens lokale bestuurders vastbesloten om te doden. “Propos à caractère terroriste,” gaf de burgemeester van Toulouse toe. Meer niet. Het antiterrorismeparket heeft zich (nog) niet over de zaak ontfermd. Natuurlijk niet.
Dit is geen incident. Dit is de nieuwe normaliteit. Op Realistische Reflecties noemen we het de Israelisering van Europa. Israël leeft al decennia met dagelijkse aanslagen, steekpartijen en terreurdreiging uit naam van de islam. Wat daar al generaties lang de realiteit is, is hier in razend tempo overgenomen. Alleen zonder de openlijke erkenning, zonder de Iron Dome van politieke wil, en met een media die het liever bagatelliseert tot “verward persoon” of “individuele daad”.
Frankrijk, het land van de Verlichting, van Jeanne d’Arc, van de seculiere republiek, wordt stelselmatig ondermijnd. Toulouse is geen uitzondering. Parijs, Lyon, Marseille, Nice, de lijst is eindeloos. Steekpartijen, rammen met auto’s, aanslagen op agenten, leraren, priesters, Joden. Steeds vaker met dezelfde kreet. Steeds vaker met dezelfde motieven. En steeds vaker met dezelfde reactie: afzwakken, ontkennen, doorlopen.
De MSM schrijft er niet meer over omdat het te vaak gebeurt. Omdat het patroon te duidelijk is. Omdat de ideologie achter de daden niet mag worden benoemd. “Islamisme” is nog net toegestaan, “islam” is taboe. Alsof de ene niets met de andere te maken heeft. Alsof de koran, de hadith en de geschiedenis van dhimmitude en jihad toevallige bijkomstigheden zijn. We mogen de gevolgen zien, gewonde agenten, angstige burgers, parallelle samenlevingen, maar de oorzaken niet.
Israël heeft geleerd te overleven onder permanente dreiging. Europa weigert die les te leren. In plaats daarvan importeren we de dreiging, subsidiëren we de parallelle structuren, en straffen we wie er openlijk over spreekt. Politieagenten in Toulouse moeten tegen messen vechten terwijl politici in Parijs en Brussel blijven praten over “diversiteit” en “samenleven”.
Dit stopt niet vanzelf. Elke nieuwe aanslag, elke nieuwe steekpartij, elke nieuwe “Allahu Akbar” is een bewijs dat de Israelisering voortschrijdt. Niet omdat Europeanen het willen, maar omdat de elites weigeren de realiteit onder ogen te zien. Zolang de media zwijgt, zolang de politiek ontkent, zolang de grenzen openblijven, zal Toulouse vandaag gisteren zijn, en morgen weer ergens anders.
De agenten in Toulouse hebben hun werk gedaan. Zij stopten een moordenaar. De rest van Europa, media, politici, kiezers, moeten nog beginnen te ontwaken.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.