Als een groep hyena’s vallen immigranten op klaarlichte dag de migratiekritische politicus Filip Dewinter aan. Daarmee bewijzen zij, en iedereen die dit toejuicht, dat zij niet thuishoren in Europa.
Dewinter is Vlaams parlementslid, secretaris van dat parlement en gemeenteraadslid in Antwerpen voor Vlaams Belang. Hij schrijft dat hij zelfs in het stadhuis niet meer veilig is. Een Marokkaanse meute die voor het gebouw was samengestroomd naar aanleiding van een huwelijk, viel hem aan toen hij naar binnen ging. Zij achtervolgde hem tot in het stadhuis, waar hij rake klappen kreeg. „Antwerpen is inderdaad een bezette stad geworden, overgeleverd aan immigranten en vreemdelingen die zich hier heer en meester voelen.
Daarna corrigeerde hij de kranten. Hij is niet opgepakt, zoals HLN beweerde, maar legde klacht neer wegens slagen en verwondingen. Zijn belager is geïdentificeerd en verhoord. Hij ging niet „in de clinch” met „een” familie, zoals Gazet van Antwerpen schreef, maar werd aangevallen door een groep Marokkanen. Er was geen „ruzie”, zoals VRT NWS het noemde, maar een aanval met klappen in zijn gezicht. Anke filmde het incident, zij provoceerde de familie niet. Hij was in het stadhuis om met Vlaams Belang-collega’s het rouwregister van Stranger-John Dewilde te tekenen.
De beelden zijn walgelijk. Buiten een oploop, binnen een duwpartij onder de bogen van het raadhuis. Een oudere man met grijs haar wordt vastgepakt door een jongere man, telefoon in de hand, terwijl anderen toekijken en meelopen. Geen motie, geen interruptie. Een troep die een huwelijk als aanleiding gebruikt en een gekozen volksvertegenwoordiger nazit tot op de trap van zijn eigen stad.
Zijn slotsom is hard. Het gaat van kwaad naar erger. De Marokkaanse gemeenschap voelt zich oppermachtig en heeft van Antwerpen een bezette en geïslamiseerde stad gemaakt. Agressie hoort erbij als intimidatie van wie het daar niet mee eens is. Het belagen van verkozen raads- en parlementsleden in het stadhuis is het nieuwe normaal. Borgeri, Borgerhout, Borgerokko. De Strangers hadden veertig jaar geleden al gelijk.
De beelden kloppen met die zin. Buiten een oploop, binnen een duwpartij onder de bogen. Een stadhuis is het huis van de stad. Wie dat tot jachtterrein maakt, heeft de gastvrijheid verspeeld. Op zijn Vlaams: schop dit krapuul ons continent uit.
Steun Realistische Reflecties
Wilt u dat Realistische Reflecties blijft groeien als onafhankelijk platform voor scherpe columns, analyses en geluiden die elders te weinig ruimte krijgen? Steun ons dan met een donatie. Iedere bijdrage, groot of klein, helpt ons om onafhankelijk te blijven, nieuwe schrijvers een podium te bieden en ons bereik verder uit te bouwen. Samen houden we het vrije en kritische geluid levend. Doneren kan via deze link.