Door Marco van den Boomgaard, conservatief opiniemaker | International Affairs | ICLC Regional Director Europe
Europa staat op een historisch kruispunt. Blijven wij onze nationale identiteit, onze cultuur en onze soevereiniteit verdedigen, of accepteren wij dat decennia van falend integratiebeleid, ongecontroleerde migratie en politieke onverschilligheid de fundamenten van onze samenleving steeds verder onder druk zetten?
De beelden uit Frankrijk spreken tot de verbeelding. Brandende auto’s, vernielde winkels, geweld tegen politieagenten en burgers die zich in hun eigen woonomgeving onveilig voelen. Het zijn beelden die niemand zou mogen accepteren als een normaal onderdeel van het leven in een moderne Europese samenleving.
Frankrijk is echter niet alleen een Frans probleem. Het is een waarschuwing aan heel Europa.
De gebeurtenissen verdienen een diepgaand debat over de gevolgen van migratie, de grenzen van multiculturalisme, het belang van nationale identiteit en de verantwoordelijkheid van overheden om hun eigen bevolking te beschermen.
Want één ding moet duidelijk zijn: een samenleving die haar eigen cultuur niet langer durft te verdedigen, ondergraaft uiteindelijk haar eigen toekomst.
De mislukking van het multiculturele ideaal
Decennialang hebben Europese politieke leiders multiculturalisme gepresenteerd als een vanzelfsprekende verrijking van onze samenleving.
Verschillende culturen zouden naast elkaar kunnen bestaan, zonder dat er noodzakelijkerwijs sprake hoefde te zijn van een gedeelde nationale identiteit.
Maar een samenleving is meer dan een verzameling mensen die toevallig binnen dezelfde landsgrenzen wonen.
Een samenleving heeft gemeenschappelijke waarden nodig. Een gedeelde geschiedenis, respect voor de wet, loyaliteit aan democratische instellingen en de bereidheid om verantwoordelijkheid te dragen voor het land waarin men leeft.
Juist daar is het integratiebeleid in verschillende Europese landen tekortgeschoten.
Wanneer integratie wordt vervangen door het accepteren van culturele afzondering, ontstaat het risico van parallelle samenlevingen. Gemeenschappen die geografisch dicht bij elkaar leven, maar maatschappelijk steeds verder uit elkaar groeien.
Dat is geen duurzame basis voor nationale eenheid.
Niet iedere migrant is verantwoordelijk voor deze problemen, en geweld kent vele oorzaken. Maar dat ontslaat overheden niet van hun verantwoordelijkheid om kritisch te onderzoeken waar hun migratie- en integratiebeleid heeft gefaald.
Wie zich blijvend in een land vestigt, moet bereid zijn de wetten, vrijheden en fundamentele waarden van dat land te respecteren. Niet de ontvangende samenleving moet haar identiteit opgeven, maar de nieuwkomer moet bereid zijn daarvan onderdeel te worden.
Nationale identiteit is geen extremisme
Er is iets fundamenteel mis wanneer Europeanen zich moeten verdedigen omdat zij trots zijn op hun eigen land.
Waarom zou het verkeerd zijn om onze taal te beschermen? Waarom zou het ongepast zijn om onze tradities te behouden? En waarom zou de wens om onze nationale cultuur door te geven aan onze kinderen als achterhaald moeten worden beschouwd?
Patriottisme is geen haat tegenover anderen.
Patriottisme is liefde voor het eigene.
Frankrijk heeft zijn eigen geschiedenis, zijn republikeinse tradities, zijn architectuur en zijn culturele erfgoed. Nederland heeft zijn eigen geschiedenis, christelijke wortels, tradities, taal en nationale karakter.
Hetzelfde geldt voor Hongarije, Polen, Italië en alle andere Europese naties.
Juist die verscheidenheid aan nationale culturen maakt Europa bijzonder.
Wij hoeven geen uniforme Europese identiteit te creëren waarin nationale verschillen langzaam verdwijnen.
Integendeel.
Een sterk Europa begint bij sterke, zelfbewuste en soevereine naties.
Een Europa dat zijn geschiedenis vergeet en zijn culturele fundamenten verwaarloost, verliest uiteindelijk datgene wat het zo bijzonder heeft gemaakt.
Veiligheid is een kerntaak van de overheid
De eerste verantwoordelijkheid van iedere overheid is de bescherming van haar burgers.
Niet het beschermen van politieke reputaties. Niet het overeind houden van ideologische uitgangspunten. En zeker niet het bagatelliseren van criminaliteit omdat de achterliggende maatschappelijke discussie politiek gevoelig ligt.
Wanneer winkels worden geplunderd, auto’s in brand worden gestoken en politieagenten worden aangevallen, moet de rechtsstaat krachtig optreden.
Geweld is geen vorm van vrijheid van meningsuiting.
Plundering is geen maatschappelijk protest.
Intimidatie is geen democratisch recht.
Iedereen die zich aan dergelijke misdrijven schuldig maakt, moet daarvoor ter verantwoording worden geroepen, ongeacht afkomst, nationaliteit of maatschappelijke positie.
Onze politieagenten verdienen politieke steun, voldoende middelen en een overheid die ondubbelzinnig achter de handhaving van de rechtsstaat staat.
Ondernemers die jarenlang hebben gewerkt om hun bedrijf op te bouwen, mogen niet machteloos hoeven toezien hoe hun levenswerk wordt vernietigd.
Gezinnen moeten zich veilig kunnen voelen in hun eigen buurt.
Ouderen moeten zonder angst de straat op kunnen.
De vrijheid van de gewone, gezagsgetrouwe burger mag nooit ondergeschikt worden gemaakt aan de intimidatie van gewelddadige groepen.
Stop ongecontroleerde migratie en maak remigratie bespreekbaar
Europa moet eindelijk erkennen dat migratiebeleid niet uitsluitend kan worden beoordeeld vanuit economische behoeften of internationale verplichtingen.
Ook de draagkracht van de samenleving, de beschikbaarheid van woningen, de druk op publieke voorzieningen, de veiligheid en het behoud van sociale samenhang moeten centraal staan.
Een land heeft het recht om te bepalen wie zich binnen zijn grenzen vestigt, binnen de grenzen van zijn rechtsstatelijke en internationale verplichtingen.
Daarom is een fundamentele herziening van het Europese migratiebeleid noodzakelijk.
De voortdurende instroom moet worden teruggebracht tot een niveau dat maatschappelijk verantwoord en daadwerkelijk beheersbaar is.
Illegaal verblijf mag geen vanzelfsprekende route naar permanent verblijf worden. Afgewezen asielzoekers moeten, wanneer terugkeer juridisch en praktisch mogelijk is, daadwerkelijk terugkeren.
Ook remigratie verdient een serieuze plaats in het politieke debat.
Vrijwillige remigratie kan worden gestimuleerd door mensen die naar hun land van herkomst willen terugkeren te ondersteunen bij het opbouwen van een toekomst daar. Bij personen zonder verblijfsrecht moet het bestaande terugkeerbeleid consequent worden uitgevoerd, met respect voor individuele rechten en wettelijke bescherming.
Remigratie is daarmee geen kwestie van afkomst, maar van verblijfsrecht, vrijwillige keuze en een consequent migratiebeleid.
De toekomst van Europa mag niet worden bepaald door het onvermogen van politici om grenzen te stellen.
De politieke elite moet verantwoordelijkheid nemen
Wat Frankrijk ons vooral laat zien, is hoe belangrijk politieke verantwoordelijkheid is.
Wanneer spanningen jarenlang toenemen, wanneer bepaalde wijken kampen met structurele problemen en wanneer burgers het vertrouwen in de overheid verliezen, volstaat het niet om na iedere nieuwe uitbarsting dezelfde verklaringen af te leggen.
Dan moeten politici bereid zijn hun eigen beleid kritisch te onderzoeken.
Heeft het integratiebeleid daadwerkelijk gewerkt?
Heeft de overheid voldoende geïnvesteerd in handhaving en veiligheid?
Zijn de gevolgen van grootschalige migratie voor de samenleving eerlijk besproken?
En misschien wel de belangrijkste vraag:
Hebben onze politieke leiders voldoende geluisterd naar de zorgen van hun eigen bevolking?
Te vaak wordt kritiek op migratiebeleid onmiddellijk in een ideologisch kader geplaatst. Burgers die vragen stellen over veiligheid, culturele veranderingen en de toekomst van hun kinderen verdienen echter serieuze antwoorden.
Een democratie functioneert niet wanneer legitieme zorgen worden weggezet in plaats van besproken.
Politiek leiderschap betekent ook durven erkennen dat eerder gemaakte keuzes niet het gewenste resultaat hebben opgeleverd.
Nederland moet leren van Frankrijk
Nederland mag niet wachten totdat problemen onbeheersbaar worden.
Ook ons land staat voor grote uitdagingen op het gebied van woningnood, migratie, integratie, veiligheid en het behoud van nationale identiteit.
Jonge Nederlanders hebben moeite om een betaalbare woning te vinden. Gezinsvorming wordt uitgesteld. Gemeenten ervaren druk op voorzieningen en de discussie over migratie verdeelt het politieke landschap.
Het zou onjuist zijn om al deze problemen uitsluitend aan migratie toe te schrijven. Jarenlang woningbouwbeleid, economische ontwikkelingen en bestuurlijke keuzes spelen eveneens een belangrijke rol.
Maar het zou net zo onverstandig zijn om de invloed van bevolkingsgroei en migratie op deze vraagstukken buiten beschouwing te laten.
Nederland heeft behoefte aan een overheid die de belangen van haar burgers centraal stelt.
Een overheid die investeert in veiligheid, betaalbare woningen, sterke gezinnen, onderwijs en het behoud van onze Nederlandse cultuur.
Een overheid die nationale soevereiniteit niet beschouwt als een hinderpaal, maar als een fundamenteel democratisch beginsel.
Wij moeten onze kinderen een land nalaten waarin zij zich thuis voelen, waarin zij veilig kunnen opgroeien en waarin onze geschiedenis en tradities nog steeds herkenbaar zijn.
Europa is een beschaving, geen grenzeloos experiment
Europa is niet ontstaan vanuit een bureaucratisch project in Brussel.
Europa is gevormd door volkeren, naties, historische ontwikkelingen en een gedeeld maar veelzijdig cultureel erfgoed.
Onze beschaving kent een lange geschiedenis van filosofie, wetenschap, kunst, religie, handel en politieke ontwikkeling.
Die geschiedenis is niet zonder fouten geweest, maar vormt wel de basis waarop onze huidige samenlevingen zijn gebouwd.
Wij mogen daar trots op zijn.
De Europese Unie mag nooit een doel op zichzelf worden waarbij de belangen en identiteit van afzonderlijke naties ondergeschikt raken aan een steeds verdergaande politieke centralisatie.
Samenwerking tussen Europese landen is waardevol, maar moet gebaseerd zijn op wederzijds respect, nationale democratie en soevereiniteit.
Wij hebben geen Europa nodig dat zijn naties vervangt. Wij hebben een Europa nodig dat zijn naties beschermt.
Conclusie: Frankrijk is een waarschuwing die wij niet mogen negeren
De onrust in Frankrijk moet Europa wakker schudden.
Niet omdat iedere maatschappelijke spanning automatisch het gevolg is van migratie of multiculturalisme, maar omdat de combinatie van gebrekkige integratie, sociale achterstanden, geweld en verlies van vertrouwen in instituties een ernstige bedreiging kan vormen voor de stabiliteit van een samenleving.
Het antwoord ligt niet in collectieve verdachtmakingen of het afschaffen van fundamentele vrijheden.
Het antwoord ligt in politieke moed, duidelijke grenzen, consequente wetshandhaving, een verantwoord migratiebeleid en hernieuwde waardering voor onze nationale identiteit.
Wij moeten ophouden ons te verontschuldigen voor onze geschiedenis.
Wij moeten ophouden nationale trots te behandelen als iets verdachts.
En wij moeten ophouden te accepteren dat de veiligheid en toekomst van onze kinderen ondergeschikt worden gemaakt aan politieke dogma’s.
Het beschermen van onze nationale cultuur en het respecteren van individuele rechten kunnen uitstekend samengaan. Sterker nog: een sterke rechtsstaat, gedeelde waarden en een herkenbare nationale identiteit kunnen elkaar juist versterken.
Frankrijk verdient vrede, veiligheid en nationale eenheid.
Nederland verdient hetzelfde.
En Europa verdient een toekomst waarin zijn naties niet langzaam hun eigen karakter verliezen, maar met vertrouwen hun culturele en democratische erfgoed doorgeven aan volgende generaties.
De tijd van wegkijken moet voorbij zijn.
De tijd van politieke verantwoordelijkheid is aangebroken.
Want wie zijn grenzen niet bewaakt, zijn cultuur niet koestert en zijn burgers niet beschermt, brengt de toekomst van zijn eigen natie in gevaar.
VIVE LA FRANCE!
LEVE NEDERLAND!
LANG LEVE DE SOEVEREINE NATIES VAN EUROPA!