Eindelijk. Na jarenlang als eurocratische superman door Brussel en Den Haag te struinen, heeft Frans Timmermans ontdekt dat hij ook maar een gewoon mens is. In een opvallend openhartig interview met het Parool vertelt de voormalig vicevoorzitter van de Europese Commissie en partijleider van GroenLinks-PvdA hoe hij nu werkeloos thuiszit en dolgraag van zijn uitkering af wil. “Ik moet allemaal werkbriefjes invullen om te laten zien wat ik heb gedaan om aan werk te komen. Ik zit in een re-integratietraject,” bekent hij. Zijn streven is “zo snel mogelijk van dat wachtgeld af te komen”, maar ja, hij heeft “een niet zo makkelijk plaatsbare achtergrond”. Ach gut. Net als bij een gewone Nederlander, toch? Nou… nee. Niet helemaal.
Want waar een doorsnee burger die zelf ontslag neemt vaak helemaal geen uitkering krijgt, rolt Timmermans blijkbaar soepel het systeem in. Werkbriefjes invullen, re-integratietrajecten doorlopen, de hele rit. De Ferrari van de Europese groene agenda staat ineens in de file bij het UWV. Grappig hoe dat gaat, hè.
De man die jarenlang met privéjets Europa rondvloog om ons te vertellen dat we minder vlees moesten eten, meer windmolens moesten omarmen en vooral niet te veel moesten zeuren over de kosten, merkt nu zelf hoe prettig het is als de overheid je leven tot in detail reguleert. Dezelfde overheid die hij zo graag groter, bemoeizuchtiger en groener wilde maken. Ironie level: expert.
Timmermans klaagt niet openlijk, maar de verbazing druipt ervan af. Een “niet zo makkelijk plaatsbare achtergrond”. Vertaling: ik ben een 65-jarige ex-EU-topambtenaar met een salaris- en pensioenvooruitzicht waar de meeste Nederlanders alleen van kunnen dromen, en werkgevers staan niet bepaald in de rij voor iemand die het klimaat als religie heeft omarmd en de boeren de nek wilde omdraaien. Surprise.
De elite predikt solidariteit, regels en offers voor de kleine man, maar als zij zelf met de praktijk te maken krijgen, voelen ze ineens hoe verstikkend dat web van bureaucratie eigenlijk is. Voor Timmermans is het een tijdelijke ongemak. Voor miljoenen Nederlanders is het dagelijkse realiteit: eindeloze formulieren, wachttijden, sancties en een systeem dat meer energie steekt in controle dan in echte re-integratie.
Frans wil van zijn uitkering af. Prima. Maar misschien is dit de beste les die hij ooit heeft gekregen: de regels die jij en je groene vrienden voor anderen bedachten, zijn minder leuk als je er zelf onder valt. Welkom in de echte wereld, Frans. Hoe bevalt het uitzicht vanuit de file?