Related Posts
Het gejuich is groot in progressieve kringen. Michigan heeft gisteren Abdulrahman Mohamed El-Sayed tot senator gekozen, de eerste moslim in de Amerikaanse Senaat. Vlaams Belang politicus Filip Dewinter ziet het somber in op X: “Moslimbroeder Abdulrahman Mohamed El-Sayed wordt de eerste islamitische senator in de #USA… Een overwinning voor de #ummah en de #islam en een nederlaag voor het Westen. @AbdulElSayed laat er geen gras over groeien… Tijdens zijn overwinningstoespraak vat de eerste Amerikaanse moslim-senator zijn programma samen: ‘Vandaag kunnen we “Inshallah” (als God het wil) omzetten in “Alhamdulillah” (dank aan Allah)’. El-Sayed won de verkiezingen in #Michigan dankzij de moslimstemmen… Ook de #USA wordt geconfronteerd met de gevolgen v/d massa-#immigratie, de #omvolking en de #islamisering…”
Die analyse is hard, maar niet onredelijk. El-Sayed won niet ondanks zijn islamitische achtergrond, maar mede dankzij de groeiende moslimgemeenschap in Michigan. Zijn campagne combineerde een klassiek links programma (Medicare for All, meer overheid) met uitgesproken kritiek op Israël en een open-grenzenhouding. In een staat waar de demografische verschuiving al jaren zichtbaar is, bleek dat een winnende formule. De overwinningstoespraak met “Inshallah” en “Alhamdulillah” was geen toeval. Het was een boodschap aan zijn achterban.
De vraag is wat dit op langere termijn betekent. Michigan is geen abstracte debatzaal. Het is een staat met een aanzienlijke Arabische en islamitische bevolking, met name in de regio Dearborn en omgeving. Daar is de politieke invloed van die gemeenschap de afgelopen jaren sterk toegenomen. Lokale verkiezingen, schoolbesturen en nu een senaatszetel laten zien dat demografische verandering politieke gevolgen heeft. Wie nu feestvierend “Alhamdulillah” roept, moet zich afvragen of diezelfde gemeenschap over tien of twintig jaar nog tevreden is met een seculiere, liberale rechtsstaat.
El-Sayed ontkent lid te zijn van de Moslimbroederschap. Republikeinen wijzen echter op zijn ondertekening van een brief aan de Egyptische president Morsi in 2012 en op zijn samenwerking met figuren die openlijk anti-Israëlische en soms antisemitische standpunten innemen. Of die kritiek overdreven is of niet, doet weinig af aan het grotere patroon: massale immigratie uit islamitische landen leidt tot politieke vertegenwoordiging die de waarden van de ontvangende samenleving niet vanzelfsprekend deelt. Dat zien we in Europa, en nu ook in Michigan.
Het is verleidelijk om dit af te doen als “islamofobie” of “rechts gezeur”. Maar de feiten liggen er. El-Sayed pleit voor open grenzen en is tegen deportaties. Hij beschuldigt Israël van genocide. Hij wordt gesteund door de progressieve vleugel van de Democraten. En hij wint dankzij de moslimstem. Dat is geen complottheorie. Dat is demografie plus politiek.
Het gejubel van nu kan inderdaad verstommen. Niet omdat elke moslimsenator per definitie een kalifaat wil, maar omdat een samenleving die haar grenzen niet bewaakt en haar cultuur niet verdedigt, op den duur verandert. Michigan is een waarschuwing. Wie nu “Alhamdulillah” viert, moet later niet verbaasd zijn als de toon in de Senaat en op straat een stuk minder seculier wordt. Realistische Reflecties ziet het liever eerder dan later onder ogen.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.Jodenm
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.