Related Posts
Eindelijk dringt het door tot de hulpverleners zelf: Ter Apel is geen opvanglocatie meer, maar een broeinest waar een klein groepje overlastgevers en criminele figuren de dienst uitmaakt. Het Rode Kruis en VluchtelingenWerk Nederland (VWN) hebben noodgedwongen de handdoek in de ring gegooid. Ze stoppen met hun hulp op het voorterrein van het aanmeldcentrum. Veiligheid voor hulpverleners én voor de echte hulpbehoevenden kan niet meer gegarandeerd worden.
Volgens het Rode Kruis gaat het om “een kleine groep overlastgevers”, vooral mannen die doorgaans niet eens bij de reguliere asielzoekers horen. Incidenten binnen de hekken, opstootjes buiten, steekpartijen, de politie moest de afgelopen weken meerdere keren uitrukken. De sfeer is grimmig geworden. Directeur Harm Goossens noemt het een “heel heftige beslissing”, maar ze kunnen niet anders. Ook VWN betreurt het zwaar, want kwetsbare mensen worden de dupe. Maar ja, als je tussen het tuig staat, houd je het niet lang vol.
Dit is geen verrassing voor wie de afgelopen jaren een beetje heeft meegekeken. Ter Apel is al jaren het symbool van een asielbeleid dat volledig uit de hand is gelopen. Het COA moest al eind mei de toegang beperken omdat het gewoon niet meer te beheren was. Te veel mensen, te weinig plekken, te weinig controle. De kwetsbaren krijgen nog voorrang, de rest staat buiten te wachten. En onder dat “rest” zitten duidelijk ook figuren die geen asiel nodig hebben, maar een makkelijk doelwit zoeken voor overlast, drugs of erger.
COA betreurt het, maar snapt het
Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) zegt het besluit te betreuren, maar heeft er “begrip voor vanwege de aanhoudende druk en de omstandigheden”. Logisch. Ze zitten zelf al maanden in de overlevingsmodus. Ze roepen op tot meer opvangplekken in het land, spoednoodopvang, wat dan ook. Maar ondertussen blijft Den Haag slapen. Of beter gezegd: doet actief alsof het probleem niet structureel is.
Want dit is geen tijdelijk dipje. Dit is het logische gevolg van jarenlang een open-deurbeleid zonder rem, zonder selectie en zonder ruggengraat. We vangen iedereen op, controleren nauwelijks wie er binnenkomt, en laten ze daarna weer los in de samenleving als de procedure toch niks oplevert. En wie betaalt de prijs? De inwoners van Ter Apel, de echte asielzoekers die wél kwetsbaar zijn, en uiteindelijk de hele Nederlandse samenleving.
De hulpverleners kunnen ’s avonds weer naar hun veilige huis. Voor de mensen in Ter Apel en omstreken is het elke dag weer hetzelfde liedje: spanning, overlast, onveiligheid. Terwijl de politiek in Den Haag mooie woorden blijft spuien over “solidariteit” en “internationale verplichtingen”.
Bloed aan de handen
Dit kabinet, en de kabinetten voor hen, heeft de verantwoordelijkheid. Door te blijven volharden in een beleid dat de realiteit negeert, creëren ze de omstandigheden waarin dit soort escalaties onvermijdelijk worden. Als straks ergens in Nederland écht iets goed misgaat, dan hebben ze het niet alleen zien aankomen, ze hebben het mogelijk gemaakt.
Realistisch reflecteren betekent: dit is geen “kleine groep” meer die toevallig wat herrie schopt. Dit is het symptoom van een systeem dat faalt op elk niveau. We hebben geen tekort aan opvangplekken, we hebben een tekort aan grenzen, aan selectie en aan lef om prioriteit te geven aan de eigen bevolking en aan mensen die wél recht hebben op bescherming.
De hulp stopt in Ter Apel. De problemen stoppen niet. Het wordt tijd dat Den Haag wakker wordt, voordat het te laat is. En burgers: denk na als je weer mag stemmen. Want dit is geen natuurverschijnsel. Dit is beleid. Slecht beleid. En daar kunnen we nog iets aan doen.