Related Posts
Echt, onvoorstelbaar. Utrecht flikt het weer. De gemeente gaat opnieuw hotels inzetten voor de opvang van nareizigers, maar de mensen die naast die hotels wonen, worden niet eens afzonderlijk geïnformeerd. Welke hotels worden gebruikt, hoeveel mensen er komen en hoeveel opvangplekken er uiteindelijk nodig zijn, blijft onduidelijk. Het gemeentebestuur vindt privacy kennelijk belangrijker dan openheid tegenover de eigen inwoners.
De smoes van de gemeente is dat het om relatief kleine aantallen en korte verblijven gaat. Daarom zouden omwonenden niet apart geïnformeerd hoeven te worden. Maar sinds wanneer is het aantal mensen een reden om burgers buiten spel te zetten? En sinds wanneer betekent een tijdelijk besluit dat inwoners geen recht hebben op uitleg?
Het gaat hier om nareizigers: gezinsleden van statushouders die naar Nederland komen. Ondertussen zit de reguliere asielopvang overvol en moet Utrecht opnieuw bijspringen om de druk op Ter Apel en Zevenaar te verlichten. Daarvoor worden hotels ingezet, terwijl de overheid eerder juist beloofde de peperdure noodopvang af te bouwen.
Ook de rekening roept vragen op. Het Centraal Orgaan opvang asielzoekers betaalt de hotelopvang, maar dat maakt de kosten niet magisch onzichtbaar. Het gaat om publiek geld dat ergens vandaan moet komen. Eerder erkende voormalig asielminister Mona Keijzer dat bij hotelcontracten te hoge prijzen waren betaald. Nu wordt dezelfde noodgreep opnieuw uit de kast gehaald.
En alsof dat nog niet genoeg is, worden ook 120 extra asielzoekers ondergebracht in het Utrechtse azc aan de Joseph Haydnlaan. De geplande renovatie is uitgesteld tot januari 2027, waardoor de locatie voorlopig opnieuw kan worden gebruikt.
Het patroon is inmiddels overduidelijk. De opvang loopt vast, gemeenten zoeken haastig extra plekken en inwoners krijgen achteraf hooguit een uitleg waarom alles noodzakelijk was. Ondertussen blijft de politiek aan de achterkant repareren wat aan de voorkant niet onder controle komt.
Natuurlijk moeten besluiten over opvang zorgvuldig worden genomen. Maar zorgvuldig betekent niet dat bestuurders informatie achterhouden en vervolgens verwachten dat iedereen braaf akkoord gaat. Juist wanneer de overheid ingrijpt in de leefomgeving van burgers, moet zij duidelijk maken wat er gebeurt, voor hoelang en onder welke voorwaarden.
Utrecht moet daarom openheid geven over de gebruikte hotels, het verwachte aantal nareizigers, de duur van de opvang en de gemaakte kosten. Ook moet duidelijk worden hoe omwonenden hun zorgen kunnen uiten en hoe eventuele problemen worden aangepakt. De eigen inwoners zijn geen figuranten in het asielbeleid van het gemeentebestuur. Zij wonen in deze buurten, betalen belasting en hebben recht op een overheid die hen serieus neemt. Wie draagvlak verwacht voor opvang, moet stoppen met besturen op basis van voldongen feiten. Zolang de politiek dat niet begrijpt, blijft het vertrouwen van burgers verder afbrokkelen.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.