Eindelijk een Franse politicus die niet in de eurofiele mantra vervalt, maar hardop durft te zeggen waar het écht om draait: de vitale belangen van Frankrijk gaan boven alles. In een interview met Politico laat Jordan Bardella, voorzitter van het Rassemblement National en de onbetwiste kroonprins van de Franse rechterzijde, zien dat hij de erfenis van generaal De Gaulle serieus neemt. Geen holle eurofrasen, geen onderdanigheid aan Brussel, maar een helder, soeverein en realistisch toekomstbeeld voor Frankrijk.
Kernenergie als strategisch wapen
Bardella benadrukt de unieke rol van Frankrijk in Europa dankzij zijn kernenergie. Terwijl Duitsland zich economisch en strategisch heeft laten ontmantelen door de Energiewende, houdt Frankrijk vast aan een volwassen energiebeleid. Dat is geen detail dat is geopolitiek. Een land dat zelfvoorzienend is in stroom heeft een heel ander gewicht op het Europese en internationale toneel.
De Gaulle revisited: vitale belangen stoppen niet bij de kust
“Wij passen ons aan in de filosofie van generaal De Gaulle: de verdediging van de vitale belangen van Frankrijk stopt niet bij het vasteland.”
Dat is geen holle retoriek. Dat betekent dat Frankrijk weigert zich te laten reduceren tot een provincie van een federaal Europa. Franse belangen in Afrika, de Indo-Pacific, de Middellandse Zee, ze blijven prioriteit. Geen supranationale structuur die dat mag uithollen.
Geen Frans bloed voor Brusselse avonturen
Het meest scherpe statement: “Wij zullen altijd weigeren dat de Europese Commissie morgen de macht krijgt om Franse soldaten te sturen om te sterven in buitenlandse operaties.” Dit is cruciaal. Terwijl sommige eurofielen dromen van een Europees leger onder Brusselse vlag, trekt Bardella een harde rode lijn. Franse jongens sterven voor Frankrijk niet voor de strategische dromen van Ursula von der Leyen of de Baltische staten. Soevereiniteit over het leger is geen detail, het is de kern van nationale onafhankelijkheid.
Frans vakmanschap en Europese voorkeur
Bardella roept op tot leiders die zich “verbeten” inzetten om Frans vakmanschap te promoten op het wereldtoneel en pleit voor “Europese voorkeur” bij de aankoop van militair materieel. Geen blinde globalisering of afhankelijkheid van Amerikaanse of Chinese leveranciers, maar strategische autonomie met een Franse en Europese prioriteit.
Dit is de weg vooruit
Wat Bardella hier laat zien, is precies wat Europa mist: politici die hun eigen land durven te verdedigen zonder zich te schamen. Geen schuldcomplex, geen verontschuldigingen voor het bestaan van een Franse identiteit en Franse belangen. Terwijl Macron en de Brusselse elite Frankrijk verder willen integreren in een anonieme, soevereiniteitsvretende superstaat, kiest Bardella voor een soeverein, sterk en trots Frankrijk binnen een Europa van samenwerkende natiestaat. Dat is geen extremisme, dat is elementair realisme.
Frankrijk staat op een kruispunt. De massa-immigratie, de economische neergang, de islamisering en het verlies van strategische autonomie dreigen het land onomkeerbaar te veranderen. Bardella lijkt dat te begrijpen en weigert mee te gaan in de zelfmoordpactpolitiek van het establishment.
Of hij de volgende president wordt, zal de kiezer beslissen. Maar één ding is duidelijk: dit is het soort leiderschap dat Europa broodnodig heeft. Niet meer ministers als loopjongens van Brussel, maar staatsmannen die hun volk en hun land op de eerste plaats zetten. Frankrijk eerst.
Europa van de volkeren. Geen Europese superstaat. Bardella spreekt een taal die in Den Haag, Berlijn en Brussel nog veel te weinig wordt gehoord. Des te belangrijker dat hij het blijft doen.