In de eerste termijn van de Algemene Politieke Beschouwingen klonk de bijdrage van DNA niet naar coalitiegedraai. Gidi Markuszower namens DNA, De Nederlandse Alliantie. Nederlanders snakken naar een ander Nederland. Grenzen dicht voor asielzoekers uit veilige landen. Migranten vijftien jaar uitsluiten van de sociale zekerheid. Inkomstenbelasting naar maximaal 25 procent. Geen “brede meerderheid”. Geen open huwelijk met links én rechts. Een richting.
Markuszower zei het zelf zo: “Ik moet toegeven: ook ik verlies het geloof soms bijna. Maar juist daarom blijven we vechten voor een ander Nederland.” Dat is geen Kamerpoëzie. Dat is de stemming in het land, vertaald naar drie eisen die Den Haag al jaren omzeilt.
Drie punten. Geen tien pagina’s mist
Grenzen dicht voor asielzoekers uit veilige landen. Wie dat “onuitvoerbaar” noemt, heeft het nooit willen uitvoeren. Een veilig land is geen oorlogsgebied. Wie daarvandaan komt en hier asiel aanvraagt, misbruikt een stelsel dat bedoeld is voor wie écht vlucht. Elke dag dat die route openblijft, is een politieke keuze. Geen natuurwet.
Vijftien jaar geen sociale zekerheid voor migranten. Dat is geen wreedheid. Dat is het einde van de magnetische werking. Nederland is geen open buffet. Wie hier komt, moet eerst bijdragen. Wie meteen recht heeft op het vangnet, krijgt een prikkel die de verzorgingsstaat niet draagt. Solidariteit is geen wereldrecht. Het is een afspraak tussen mensen die dezelfde pot vullen.
Inkomstenbelasting naar maximaal 25 procent. Eindelijk iemand die de werkende Nederlander niet behandelt als pinautomaat voor stikstof, opvang en een overheid die steeds meer kost en steeds minder levert. Hoge lasten zijn geen beschaving. Ze zijn de rekening van decennia beleid dat mislukte en daarna nóg meer geld vroeg.
Geloof verliezen is begrijpelijk. Stoppen is verraad
Markuszower is geen minister. Geen gedoogkoning. Ambtenaren en rechters vullen het gat dat politici laten vallen, zei hij. Onderwijs kreeg miljarden, de achterstanden groeiden. Boeren worden weggedrukt. Asiel blijft stromen. De VVD beloofde rust in de portemonnee en de Raad van State zegt al dat die belofte niet klopt.
Dan is “ik verlies het geloof soms bijna” geen zwakte. Dan is het eerlijk. Miljoenen Nederlanders herkennen dat gevoel. Ze stemden op verandering en kregen een minderheidskabinet dat links noch rechts durft te bedienen. Klaver eist links. Stoffer en Eerdmans eisen een keuze voor rechts. Jetten hoopt dat iedereen een beetje meedoet. Intussen zakt het land verder weg.
Wie in die zaal DNA wegzet als radicaal, moet uitleggen wat er grof is aan dichte grenzen, een gesloten beurs en lagere belasting. Grof is een asielzoeker uit een veilig land die voorgaat op een Nederlander op de woningmarkt. Grof is een uitkering zonder eerst te hebben betaald. Grof is je een leven lang uit de naad werken en vervolgens zien hoe de staat je loonstrook steeds verder afroomt.
Een ander Nederland begint niet achter een Haags bureau met rapport nummer zoveel. Het begint bij het woord dat de politiek steeds moeilijker over de lippen krijgt: nee. Nee tegen asiel uit veilige landen. Nee tegen automatische aanspraken op een uitkering. Nee tegen een overheid die ieder financieel gat opnieuw dicht met het geld van de middenklasse.
Realistische Reflecties noemt het zoals het is. Markuszower mag bijna het geloof verliezen. Het land is hem allang kwijt. Daarom die drie eisen. Niet omdat ze aardig klinken in Vak K. Omdat daar nog iets overeind staat wat elders vervaagt: het besef dat een land ook werkelijk van zijn eigen bevolking is.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.