Eindelijk iemand die het gewoon hardop durft te zeggen. In een messcherpe column fileert Max von Kreyfelt minister Bart van den Brink als de zoveelste nationale politicus die zijn eigen land allang niet meer bestuurt, maar slechts fungeert als postbode en voorlichter van de Europese Unie.
“Vroeger hadden landen regeringen,” schrijft Von Kreyfelt. “Tegenwoordig voorlichters van Brussel.” En hij heeft volkomen gelijk.
Minister Van den Brink (CDA) kwam weer eens glunderend voor de camera met “goed nieuws uit Brussel”: er is een akkoord over terugkeerbeleid. Nederland moet nu sneller implementeren, efficiënter uitvoeren en vooral niet zeuren. Alsof Den Haag nog een zelfstandige speler is in plaats van een Europees filiaal met beperkte bevoegdheden.
Geen “wij hebben besloten.” Geen “de Nederlandse kiezer heeft gekozen.” Nee. Brussel onderhandelt, Brussel bepaalt, en Den Haag mag het envelopje openmaken, het beleidsdocument voorlezen en het volk proberen wijs te maken dat dit het beste is wat ons kon overkomen. Dat is precies wat Von Kreyfelt zo raak benoemt: de moderne minister is gedegradeerd tot menselijke PDF-reader. Hij ontvangt, legt uit, verkoopt en begeleidt nationale weerstand tegen besluiten die elders zijn genomen. Voor dat privilege krijgt hij een vorstelijk salaris, chauffeur, pensioen en volledige mediatraining terwijl echte soevereiniteit allang is weggegeven.
De macht verhuist omhoog naar Brussel. De verantwoordelijkheid blijft omlaag hangen bij Den Haag. Als het beleid faalt, krijgt “de Nederlandse regering” de schuld.
Als het beleid wordt gemaakt, wijst Den Haag naar “internationale afspraken”. En als iemand Brussel bekritiseert, krijg je meteen het standaardpraatje over “noodzakelijke samenwerking”.
Dit is geen bestuur meer. Dit is een bestuurlijk niemandsland. Een politiek pornotheater waarin we nog doen alsof nationale verkiezingen ertoe doen, terwijl de echte knopen in Brussel worden doorgehakt.Sigrid Kaag zei jarenlang dat soevereiniteit een achterhaald begrip was. Hier zie je het resultaat. Een minister die trots komt vertellen wat Brussel hem heeft opgedragen. De uitholling van Nederland is geen complottheorie meer het is dagelijks beleid.
Von Kreyfelt legt de vinger precies op de zere plek: dit is de grootste politieke verschuiving van onze tijd. Nationale democratie als schijnvertoning. Verkiezingen als klantenservice. En ondertussen wordt het volgende pakketje uit Brussel alweer klaargemaakt voor implementatie.
Realisme gebiedt te zeggen: dit is geen incident. Dit is het systeem. Ministers als Van den Brink zijn geen leiders meer, maar uitvoerders. Geen vertegenwoordigers van het Nederlandse volk, maar doorgeefluiken van supranationale agenda’s.
En zolang wij dit laten gebeuren, blijft Nederland een soevereine schim van wat het ooit was. Een land dat nog wel verkiezingen houdt, maar allang niet meer zelf bepaalt waar het naartoe gaat.
Dank je, Max von Kreyfelt, dat je het zo onverbloemd hebt opgeschreven. De rest van Den Haag wil het vooral niet horen. Maar de werkelijkheid dringt zich steeds harder op.