Het is het klassieke verhaal dat lokale politiek zo pijnlijk kan maken. Je bent er bijna. Het coalitieakkoord ligt klaar, de wethouders zijn gescreend, de pers is geïnformeerd en de champagne staat koud. En dan, op het allerlaatste moment, slaat het noodlot toe in de vorm van een afsplitsing. Precies op de dag dat de benoemingen zouden plaatsvinden, donderdag 2 juli. Ruud Lammers van Onafhankelijk Papendrecht (OP) liet het gisteravond via een bericht weten. Met de nodige teleurstelling in zijn woorden: de geplande wethoudersbenoemingen gaan niet door. Een raadslid van OP heeft zich afgesplitst en neemt haar zetel mee naar een nieuwe fractie: Tegen Onrecht Papendrecht (TOP). Daarmee valt de beoogde coalitie van PVV, VVD en OP terug van een nipte meerderheid van 12 zetels naar 11 in een raad van 23 zetels. Geen meerderheid meer. Geen benoemingen. Geen start van het nieuwe college.
Lammers schrijft: “Beste mensen, excuses voor dit bericht op zo korte termijn…” Hij noemt het nergens voor nodig. Het akkoord was rond, vorige week vrijdag al gepresenteerd. De vier beoogde wethouders, onder wie Nikita de Ruiter (PVV), stonden klaar. Maar de oppositie weigert gedoogsteun voor een minderheidscollege. En met elf fracties in de raad wordt formeren een nachtmerrie. “Ik heb mij de afgelopen maanden de benen uit het lijf gelopen,” besluit Lammers. “Maar het lot beschikt nu kennelijk anders.” Voor de mensen die speciaal naar de raadsvergadering wilden komen: tot mijn spijt zeggen dat deze niet doorgaat.”
Dit is precies het soort achterkamertjesdrama waar kiezers zo moedeloos van worden. PVV Papendrecht stond op het punt geschiedenis te schrijven met Nikita de Ruiter als mogelijk de eerste vrouwelijke PVV-wethouder van Nederland. Na een sterke verkiezingsuitslag, harde onderhandelingen en een akkoord dat onder meer inzet op strenge migratie en leefbaarheid, leek het eindelijk raak. En dan dit. Een eenmansactie die het hele proces torpedeert. Typisch lokaal ego boven het algemeen belang. De raad van Papendrecht is een versnipperd zooitje geworden. Elf fracties op 23 zetels: dat is geen bestuur, dat is een voortdurende kermis. In zo’n gefragmenteerd landschap kan één ontevreden raadslid het verschil maken tussen een werkend college en maandenlange onzekerheid. En ja, dan hoor je de oppositie vast weer roepen over “democratische verantwoording” terwijl ze zelf geen vinger uitsteken om stabiliteit te bieden.
Nikita de Ruiter is om commentaar gevraagd. Haar reactie is op dit moment nog niet binnen, maar het is duidelijk dat dit voor de PVV een bittere pil is. De partij heeft in Papendrecht laten zien dat ze serieus meedoet aan bestuur, niet alleen protesteert. Nu dreigt alles weer in de ijskast. Voor de inwoners van Papendrecht betekent dit uitstel van duidelijkheid over onderwerpen als asielopvang, veiligheid en financiën. Precies de dossiers waar kiezers verandering van verwachtten. Dit is het grootste drama dat een politieke partij kan overkomen op de drempel van de macht. Hard werken, compromissen sluiten, akkoord op hoofdlijnen en dan één afsplitsing die alles in duigen laat vallen. Of het nu persoonlijke frustratie, principiële bezwaren of iets anders is: het resultaat is hetzelfde.
Papendrecht wacht weer. En de kiezer kijkt toe hoe de poppetjes opnieuw worden verschoven. We houden het in de gaten. Want realistisch bekeken: dit soort taferelen laten zien waarom zoveel mensen het vertrouwen in de (lokale) politiek kwijt zijn. Woorden wegen zwaar, daden nog zwaarder. En op dit moment weegt één zetel zwaarder dan een heel akkoord.
De Ruiter (PVV) ontgoocheld
Tegen RR laat de Ruiter weten ontgoocheld te zijn: ‘Ik ben echt uit het veld geslagen en enorm verdrietig over hoe dit is gelopen. Hoe kan je dit nou doen. Alles was geregeld, familie was uitgenodigd, de naamkaartjes hingen zelfs al bij het kantoor. En dan verzin je het om dit een dag van te voren te flikken. Een bizarre actie van mevrouw Hoekstra als je het mij vraagt.”