Related Posts
Rob Jetten, onze minister-president, heeft vanmiddag weer eens een pareltje getwitterd na de uitschakeling van Oranje tegen Marokko. Nederland ging na strafschoppen onderuit in een zinderende wedstrijd, en wat doet Jetten? Hij kiest voor de obligate multiculti-dweepzucht in plaats van een normaal, nuchter statement als leider van dit land. Zijn tweet: “Na een zinderende wedstrijd tussen Oranje en de Atlasleeuwen is het WK Voetbal voor Nederland helaas voorbij. Geweldig om te zien hoe sport verbroedert. Hoe Nederlandse fans van links naar rechts harten veroverden met de gigantische Oranje fanwalks. Hoe de overgrote meerderheid van de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap hun verdiende winst op positieve wijze viert…”
Werkelijk absurd. Als Nederlandse premier dweep je niet met de “Atlasleeuwen” alsof we een gezellig buurlandje verslaan in plaats van een ploeg waar een flink deel van de aanhang in Nederland openlijk voor kiest om tegen Nederland te zijn. Doe eens normaal, Jetten. Dit is geen onschuldig sportief enthousiasme. Dit is weer datzelfde naïeve, linkse wensdenken dat de realiteit in onze straten al decennia negeert.
Vraag het de politie
Geweldig hoe sport verbroedert, zegt hij. Vraag dat eens aan de agenten die vannacht in de Schilderswijk, op het Plein 40-45 of de West-Kruiskade stonden. Honderden Marokkaanse supporters gingen de straat op. Eerst toeteren, zingen, vuurwerk. Prima, een feestje mag. Maar zoals zo vaak sloeg de sfeer om. Vuurwerk richting politie, waterkanon in stelling, ME erbij, aanhoudingen. Het bekende patroon.
Dit is geen incident. Dit is structureel. Kijk de reportages van Ongehoord Nederland, lees de krantenverslagen over eerdere Marokko-wedstrijden. Telkens hetzelfde liedje: auto’s in de fik, confrontaties met de politie, spugen op Nederland zodra “hun” team wint of verliest. De “overgrote meerderheid” viert positief? Misschien op papier, in de veilige bubbel van Den Haag. Op straat zien we een ander plaatje: parallelle loyaliteit, provocatie en minachting voor het land dat hun ouders of henzelf een beter leven geeft.
Nederlandse fans maakten er een mooi feest van met oranje fanwalks. Dat klopt. Oranje-supporters gedragen zich over het algemeen als fatsoenlijke supporters, niet als een bezettingsleger dat de openbare orde test. Maar bij een deel van de Marokkaans-Nederlandse jeugd is het voetbal een excuus voor iets anders: tribalisme, testosteron en haat tegen de Nederlandse samenleving die hen volgens henzelf “onderdrukt”. En Jetten? Die twittert over “verbroedering” terwijl de sirenes loeien.
Wanneer houdt dit op?
Dit is het resultaat van decennia import zonder integratie. We hebben wijken gecreëerd waar de Nederlandse vlag amper wappert, waar Marokkaanse vlaggen domineren en waar de politie met getrokken wapenstok moet optreden na een voetbalwedstrijd. Premier Jetten, in plaats van te dwepen met de tegenstander, had beter kunnen zeggen: “Nederland is uitgeschakeld, gefeliciteerd Marokko, maar in ons eigen land verwachten we dat iedereen zich aan onze regels houdt, punt uit.”
Maar dat past niet in het D66-verhaal. Daar is elke vorm van kritiek op dubbele loyaliteit “racisme”. Terwijl de echte haat en verdeeldheid juist uit die hoek komen: mensen die hier wonen, van onze uitkeringen en vrijheid profiteren, maar bij elk internationaal duel laten zien waar hun hart ligt. Niet bij Nederland.
Sport kan verbroederen, ja. Maar alleen als iedereen hetzelfde team steunt: dat van het land waar hij woont. Anders is het geen verbroedering, maar een reminder hoe diep de integratiefiasco’s zitten. Jetten lacht ons keihard uit met zijn naïviteit. Of misschien lacht hij zelf terwijl de rest van Nederland de sirenes hoort en denkt: wanneer gaan we hier eindelijk normaal over doen? Realistische reflectie: dit was voorspelbaar. En het wordt alleen maar erger zolang we doen alsof het niet gebeurt.