Oud-advocaat Oscar Hammerstein kijkt er niet van op dat het Nationaal Monument op de Dam opnieuw is beklad. Op X schrijft hij: “Nu de rechtbank Amsterdam in haar wijsheid heeft beslist dat het bekladden van ons Nationale Monument geen betekenis heeft, gaat iedereen er mee aan de gang. Precies waartoe slechte rechtspraak leidt.” Hij heeft gelijk. Precedentwerking is geen abstract juridisch begrip. Het is de praktijk. Toen een eerdere bekladder slechts de schoonmaakkosten hoefde te betalen en verder straffeloos bleef, was het signaal duidelijk: dit monument mag blijkbaar als spandoek dienen.
RR-columnist Paul Cliteur reageert messcherp: “Door niet te bestraffen moedigt de rechtbank Amsterdam bekladding van het monument eigenlijk aan. Het wachten is op het besluit van de burgemeester van Amsterdam om ook het monument niet meer te laten schoonmaken. Dat schoonmaken is tenslotte in strijd met de vrijheid van expressie. Waarom zouden mensen daarop tenslotte geen teksten mogen aanbrengen?”
Dit weekend stond er weer “Stop the human traffic” en “Wake up!” in blauwe letters, plus een doodskop. Het monument wordt schoongemaakt. De daders zijn aangehouden. Maar de onderliggende ziekte blijft: een justitieel klimaat waarin vernieling van een nationaal monument wordt afgedaan als een relatief onschuldige expressievorm, zolang de schade maar betaald wordt.
Nederland was ooit een land waar gelijkheid voor de wet, vrijheid en verantwoordelijkheid pijlers waren. Juist daarom is het confronterend te zien hoe het vertrouwen in instituties afbrokkelt. Wanneer vernielingen, intimidatie of het verstoren van de openbare orde, op universiteiten, in de publieke ruimte of bij nationale monumenten, niet snel en duidelijk worden aangepakt, ontstaat een geloofwaardigheidsprobleem.
Het is een schande als je niet het fatsoen hebt om van dit monument af te blijven. Dan heb je iets fundamenteels niet begrepen. Zolang de dader slechts de schoonmaakkosten betaalt, blijft dit voor bepaalde activistische kringen een goedkoop publiciteitsmiddel. En zodra rechts hetzelfde zou doen, klinkt onmiddellijk het refrein dat “de rechtsstaat in gevaar” is. Die dubbele maat is inmiddels zo zichtbaar dat steeds meer mensen afhaken.
Slechte rechtspraak is geen detail. Het is een uitnodiging.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.