Er loopt momenteel een scheidslijn door Nederland nu premier Jetten met zijn vriend Nicholas Keenan bekend heeft gemaakt dat zij een kind krijgen via een draagmoeder. Progressieve Nederlanders vinden dat wie hierop tegen is, homohaat uitdraagt. Dat is natuurlijk de grootste onzin. Tegen draagmoederschap zijn is geen homohaat. Een kinderwens is nog geen recht op een kind.
Homoseksuelen hebben dezelfde waardigheid en rechten als ieder ander, maar gelijke rechten betekenen niet dat iedere wens automatisch een afdwingbaar recht wordt. Dat geldt voor homoseksuele stellen én voor heteroseksuele stellen.
Bij draagmoederschap zijn meer mensen betrokken dan alleen de wensouders: een vrouw die de zwangerschap draagt, een kind dat wordt geboren en mogelijk een eiceldonor. Een kind is geen product. Het is een mens met eigen rechten, afkomst en identiteit. Het lichaam van een vrouw is geen instrument voor andermans kinderwens. Zwangerschap brengt lichamelijke belasting, medische risico’s en mogelijke psychische gevolgen met zich mee. Ook bij een vrijwillige keuze blijven ethische vragen bestaan: hoe vrijwillig is de keuze bij financiële afhankelijkheid, wat als de draagmoeder van gedachten verandert, en hoe voorkomen we dat haar lichaam koopwaar wordt? Vooral commercieel draagmoederschap verdient kritiek, omdat economisch kwetsbare vrouwen hun lichaam kunnen verhuren aan wie het kan betalen. Wie daartegen bezwaar maakt, verdedigt geen uitsluiting van homoseksuelen, maar stelt grenzen aan wat met geld en contracten geregeld mag worden.
Het belang van het kind hoort voorop te staan. Twee vaders kunnen uitstekende ouders zijn, maar dat neemt de vragen over afkomst, biologische verwantschap en de positie van de draagmoeder niet weg. Wat betekent het voor een kind wanneer de vrouw die het negen maanden droeg nooit de opvoeding op zich zou nemen? Hoe waarborgen we dat het later zijn biologische afkomst kan achterhalen? Die vragen gelden ook bij heteroseksuele wensouders. Kritiek op draagmoederschap is geen kritiek op de seksuele gerichtheid van de wensouders. Wie draagmoederschap ethisch problematisch vindt, ongeacht de samenstelling van het stel, neemt een standpunt in over voortplanting, lichamelijke autonomie en kinderrechten. Dat is iets anders dan onderscheid maken omdat iemand homoseksueel is. Het bezwaar moet consequent zijn: wat je bij twee mannen afwijst, wijs je op dezelfde gronden ook bij een heteroseksueel stel af. Anders verliest het zijn geloofwaardigheid.
Liefde is belangrijk, maar niet het enige criterium. Een oprechte kinderwens rechtvaardigt niet automatisch ieder middel. Een volwassen samenleving moet dit debat kunnen voeren zonder dat principiële kritiek meteen als discriminatie wordt weggezet. De vrijheid om homoseksueel te zijn en een gezin te vormen staat niet ter discussie. De vraag welke grenzen de samenleving stelt aan draagmoederschap, mag en moet dat wel. Wie tegen draagmoederschap is, hoeft niet tegen homoseksuelen te zijn. Een kinderwens verdient respect. Een kind verdient bescherming. Een vrouw verdient meer dan de rol van middel. Dat is geen homohaat. Dat is een ethisch standpunt. RR feliciteert het Jetten-kabinet met de bliksemafleider: iedereen boos, maar niet om inflatie, woningnood, massa-immigratie of de aantasting van het eigendomsrecht in Box 3.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.