Related Posts
David van Weel overleefde vannacht een motie van wantrouwen. De slechtste minister van Justitie en Veiligheid van dit kneuzenkabinet blijft zitten. Niet omdat het rapport meeviel. Niet omdat tienduizend ernstige zaken opeens wél waren opgepakt. Omdat de Kamer, op twee fracties na, het lef niet had om hem weg te sturen.
De PVV diende de motie in. Forum voor Democratie steunde. De rest praatte stevig en stemde slap.
Eerst de cijfers. Dan het gedraai
De Algemene Rekenkamer schreef het op. Ongeveer 10.000 aangiften en meldingen van ernstige misdrijven waarbij politie en justitie niet verder gingen. Capaciteit. Plank. Slachtoffers die een formulier invulden en daarna stilte kregen.
Van Weel probeerde het weg te masseren. Grotendeels meldingen. Weinig aanknopingspunten. Nuance. Alsof de Rekenkamer een slordige stagiair is die het verschil tussen aangifte en melding niet kent.
De Rekenkamer weersprak hem. De minister zette de Kamer op het verkeerde been. Dat is geen “verschil van inzicht”. Dat is de controleur van de uitgaven die de vakminister betrapt op een verhaal dat te mooi was voor de werkelijkheid.
In een normaal functionerende bestuurscultuur zou zoiets politieke consequenties hebben. Onder kabinet-Jetten volgt een nachtelijk debat, een tweede ronde excuses en uiteindelijk vooral één conclusie: de minister kan gewoon blijven zitten.
De truc heet spijt op bestelling
Eerst volharden. Dan een half sorry. De zaal moppert. Dan een diepere buiging. “Ik realiseer me nu dat ik u, bedoeld of onbedoeld, de verkeerde indruk heb gegeven en dat u zich misleid voelde.”
Let op die zin. Niet: ik heb de Kamer misleid. Wel: u voelde zich misleid. De slachtofferrol schuift een centimeter op. Net genoeg voor partijen die een uitweg zochten om de motie van wantrouwen niet te steunen.
JA21 zat “echt op het randje”. Ingrid Coenradie had de grote mond klaarliggen. Is de minister niet zelf onderdeel van het probleem? Verkeerd informeren is een politieke doodzonde. En toen Van Weel aan het slot explicieter erkende dat hij de Kamer op het verkeerde been had gezet, stemde JA21 tegen de motie. Dat is geen principes. Dat is een afslag nemen zodra het serieus wordt.
Lafaards met een microfoon
Een minderheidskabinet kan een minister verliezen. De oppositie heeft de zetels. Wie Van Weel weg wil, kan hem wegsturen. Dat vereist één ding: stemmen zoals je praat. In plaats daarvan het bekende toneel. BBB die leiderschap mist. PRO die de minister star vindt. DENK die een patroon ziet. SGP, 50PLUS, Groep Markuszower: allemaal grote woorden. En tegen stemmen.
Bang om zelf afgerekend te worden. Bang voor nieuwe verkiezingen. Bang om Jetten een minister te kosten en daarna de rekening gepresenteerd te krijgen. Puur eigenbelang. De burger die aangifte deed van een ernstig misdrijf en nooit meer iets hoorde, is bijzaak.
Wilders zei het na de stemming zonder omhaal. De minister mag blijven, maar is politiek aangeschoten wild. Dit kneuzenkabinet moet weg.
Dat laatste is geen driftige reactie. Het is de enige consequente conclusie. Wie de Kamer op het verkeerde been mag zetten over onbehandelde ernstige misdrijven en daarna blijft zitten, leert één les: in dit kabinet is informeren optioneel. Overleven is een late spijtzin.
Justitie zonder gezag
Een minister van Justitie en Veiligheid die cijfers wegmoffelt, heeft geen gezag over politie. Geen gezag over OM. Geen gezag over de Kamer. Hij heeft een baan. Tienduizend keer is iemand naar een bureau gegaan, of de telefoon gepakt, omdat er iets ernstigs was gebeurd. Inbraak. Geweld. Zeden. Bedreiging. Wat het precies was, doet er voor het principe niet toe. Ernstig, zei de Rekenkamer. Niet opgepakt, zei dezelfde Rekenkamer. En de minister vond eerst dat het wel meeviel.
Dat is geen administratieve misser. Dat is een staat die slachtoffers afscheept en daarna de volksvertegenwoordiging een andere werkelijkheid voorspiegelt. Van Weel is aangeschoten. Correctie: de Kamer is ontmaskerd. Zij kon de slechtste minister van J&V wegsturen en koos voor zichzelf.
Dat is Kabinet Jetten. De Kamer niet informeren mag. Aangiften laten liggen mag. Een motie van wantrouwen overleven mag, zolang er om half één nog een zinnetje komt waar JA21 zich achter kan verschuilen. Lafaards. Eigenbelang. En tienduizend keer een burger die terecht denkt: waarom zou ik nog aangifte doen?
Steun Realistische Reflecties
Wilt u dat Realistische Reflecties blijft groeien als onafhankelijk platform voor scherpe columns, analyses en geluiden die elders te weinig ruimte krijgen? Steun ons dan met een donatie. Iedere bijdrage, groot of klein, helpt ons om onafhankelijk te blijven, nieuwe schrijvers een podium te bieden en ons bereik verder uit te bouwen. Samen houden we het vrije en kritische geluid levend. Doneren kan via deze link.