Asielzoekers in Ter Apel zoeken een slaapplek in een zorgcentrum. Beveiliging ingezet. U scrolt door. Natuurlijk. Het is Ter Apel. Het is weer een kop. Het went. Precies daar zit het bederf. Wat in geen beschaafd land normaal mag zijn, is hier een twee alinea’s lang bericht geworden. Jonge asielzoekers hingen eind juli en begin augustus rond op het terrein van woonzorgcentrum Kloosterheerd.
Ze zochten een bed. Drie keer zijn ze ’s nachts op het terrein gezien. In Kloosterheerd wonen overwegend ouderen die dag en nacht zorg krijgen. Een woordvoerder van zorggroep Meander zegt het zonder opsmuk: ze weten dat wij 24 uur per dag open zijn.
Dus gaat de voordeur vanaf 22.00 uur van binnenuit op slot. De gemeente zet toezicht in. ’s Avonds en ’s nachts staat er een beveiligingsbedrijf. Tijdelijk, belooft Meander. Er wordt gezocht naar een “structurele oplossing”. In gewone taal: de bewoners van een verpleeghuis moeten ’s avonds op slot, omdat het aanmeldcentrum zijn eigen overloop niet aankan.
Bewoners zouden er “niets van gemerkt” hebben, klinkt het geruststellend. Alsof dat de maatstaf is. Alsof een zorgcentrum pas een probleem heeft wanneer oma wakker schrikt. De maatstaf is simpeler. Ouderen die niet meer zelfredzaam zijn, mogen niet het sluitstuk worden van een asielketen die vol zit. Een nachtdienst in de ouderenzorg is er voor medicatie, onrust en vallen. Niet voor het weren van jongemannen die een gratis open deur ruiken.
Nederland mag nooit één groot Ter Apel worden
Dit is geen incident aan de rand van Groningen. Dit is het model. Te veel instroom, te weinig opvang, te weinig uitzetting, en dan sijpelt het weg naar het park, naar het gras, naar de volgende 24-uursvoorziening. Het COA zit vol. Het park hangt vol. Het zorgcentrum is open. Logica van de jungle, verpakt als opvangbeleid.
De Spreidingswet zou de pijn verdelen. Verdeel de chaos en noem het solidariteit. Zolang de instroom niet structureel omlaag gaat, verspreid je geen oplossing. Je verspreidt Ter Apel. Elk dorp een beetje overlast, elk gemeentehuis een beetje beveiliging, elk woonzorgcentrum een beetje slot op de deur. Dat is geen menselijkheid. Dat is het exporteren van onvermogen.
Politie, COA en gemeente Westerwolde zijn geïnformeerd. Natuurlijk. Informeren is het nationale eindstation. Daarna komt tijdelijke beveiliging, daarna een overleg, daarna de hoop dat het park “structureel” wordt aangepakt. Ondertussen betalen de mensen die hier hun laatste jaren moeten slijten de rekening in onveiligheid en in het gevoel dat zíj degenen zijn die worden opgesloten.
Meander zegt het zelf: je wilt bewoners niet het idee geven dat ze achter slot en grendel zitten. Precies. Toch gaat de deur op slot. Niet omdat de ouderen gevaarlijk zijn. Omdat het systeem weigert de voordeur van Nederland te sluiten.
Wie dit nog “complex” noemt, maakt zichzelf wat wijs. Een land dat zijn verpleeghuizen beveiligt tegen asielzoekers zonder bed, heeft geen asielprobleem meer. Het heeft een prioriteitsprobleem. Eerst de open deur. Dan de overloop. Dan de Spreidingswet. Dan de nachtdienst in Kloosterheerd.
Als u dit leest en al half wegsuft, is het beleid geslaagd. Niet in opvang. In gewenning. Nederland wordt niet in één klap Ter Apel. Nederland wordt Ter Apel doordat niemand meer opkijkt wanneer een zorgcentrum de nachtdienst uitbesteedt aan een beveiliger.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.