The Donald doet het weer. In plaats van een bondgenoot te steunen, haalt hij publiekelijk uit naar Giorgia Meloni – de Italiaanse premier die nota bene in hetzelfde politieke kamp zit. Geen fraaie vertoning.Trump liet zich ontvallen: “Ze is waarschijnlijk blij dat ik met haar heb gesproken. Ik hoefde niet met haar te praten. Ze smeekte me om een foto met haar te nemen. Ze wilde zo graag een foto met mij. Ik zou het niet eens hebben gedaan, maar ik had medelijden met haar.”
Dit is niet alleen onnodig, het is ronduit kleinerend. Meloni is een van de weinige Europese leiders die durft te spreken over migratiebeheersing, identiteit en soevereiniteit. Ze vecht tegen dezelfde krachten als Trump zegt te bestrijden: open grenzen, woke waanzin en verlies van nationale controle. En dan dit.
Journalist Bart Schut verwoordt wat veel realisten op dit moment zullen denken. Hij haalt The Big Lebowski aan: “Shut the fuck up, Donnie.” En hij heeft een punt. Wat een verschrikkelijke figuur is het toch ook soms. Zonder zelfs maar de basis van beschaving. Wat is die man in zijn jeugd aangedaan dat hij bondgenoten zo publiekelijk moet vernederen? Het is niet sterk, het is niet slim, het is gewoon onnodig en kinderachtig.
Meloni zit politiek gezien in Trumps kamp. Ze wordt in Europa al genoeg aangevallen door de progressieve elite. Een schouderklop of op z’n minst neutrale stilte zou op zijn plaats zijn geweest. In plaats daarvan krijgt ze een publieke vernedering van iemand die zich voordoet als redder van het Westen.
Dit soort gedrag maakt het voor Europese realisten alleen maar lastiger. Trump mag dan in Amerika een fenomeen zijn, dit toont weer eens aan dat hij geen teamplayer is, zelfs niet met mensen die dezelfde strijd voeren. Ego boven alles.
Nederland en Europa hebben sterke, zelfbewuste leiders nodig, geen figuren die elkaars knieën laten knikken voor een goedkoop applausje. Meloni verdient beter. En Trump toont hier vooral één ding: dat hij zichzelf belangrijker vindt dan de gezamenlijke zaak.