In Oost-Vlaanderen is lerares Hadija Amajoud ontslagen. Niet omdat ze slecht lesgaf. Omdat ze weigerde zonder hoofddoek voor de klas te staan. Provinciaal onderwijs. Neutraliteitsregel. Zichtbare religieuze tekens verboden, behalve bij een levensbeschouwelijk vak. Zij koos de hoofddoek boven de regel. De provincie koos de regel. Eerste keer dat Vlaanderen een leerkracht hierom wegstuurt.
Dat is geen haat. Dat is een grens. Een school van de overheid is geen privémoskee en geen parochiezaal. Leerlingen krijgen rekenen, taal, gezag. Geen wandelende geloofsuiting van de juf als lesmateriaal. Wie het kruis, de keppel of de hijab tot identiteit verklaart die de staat moet slikken, maakt van het klaslokaal een slagveld. Neutraliteit is dan „discriminatie”. Tot het uw kind is dat de boodschap meekrijgt: dit stuk stof gaat boven de wet van het huis.
Sam van Rooy (Vlaams Belang) is verheugd. Een stap tegen islamisering, zegt hij. De socialistische vakbond ACOD gaat in beroep. Dezelfde ACOD die eerder een boycot van Israël bij het Eurovisie Songfestival eiste. Van Rooy noemt dat islamosocialisme. U mag het ook noemen wat het is: links dat de seculiere staat inruilt voor een minderheid die geen centimeter inlevert. Links omarmt liever een intolerante ideologie in plaats van de westerse samenleving.
Hadija zegt: ik mag mezelf niet zijn. Onzin. Ze mag zichzelf zijn. Alleen niet als ambtenaar-voor-de-klas met een politiek-religieus kenteken dat de islam tot zichtbare norm maakt. Er zijn duizenden scholen op deze planeet waar de hoofddoek de regel ís. Marokko. Turkije deels. Golfstaten. Islamitisch onderwijs. Privé. Wie de hoofddoek niet af kan, gaat daarheen. Wie in Vlaanderen voor de klas wil, volgt Vlaamse regels. Win-win. Niemand wordt gedwongen. Iedereen kiest.
De rollen worden volledig omgedraaid: de lerares wordt slachtoffer, de provincie dader en de vakbond werpt zich op als hoeder van grondrechten. Daarmee verdwijnt de principiële vraag uit beeld. Een hoofddoek kan een persoonlijke geloofskeuze zijn, maar draagt óók religieuze opvattingen over vrouwelijkheid, zedigheid en de verhouding tussen geloof en openbare ruimte uit. In een samenleving die gelijkheid, homorechten en het recht om een geloof te verlaten verdedigt, mag je die betekenis kritisch bespreken.
Vlaanderen voert een gevecht dat Nederland nog steeds niet durft te voeren „complex”. Openbaar onderwijs behoort aan iedereen toe en hoort daarom geen religieuze vlag te voeren. Wie zijn geloof zichtbaar onderdeel van zijn professionele rol wil maken, kan kiezen voor een werkgever waar dat past. ACOD mag alle juridische wegen bewandelen, maar het uitgangspunt blijft overeind: de klas is van de leerlingen, niet van welke geloofsgemeenschap dan ook.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.