Er is nu een trend in de samenleving. Men voedt niet langer een kind op, maar laat het voortleven. Het klinkt allemaal heel erg zweverig. Sanne gelooft niet in opvoeden, maar in voorleven. „Ik wil Kees (10) niet opjagen omdat bedacht is dat je om half negen op school moet zijn.”
Regels, vrijheid of juist terug naar de natuur: Sanne Wijbenga (47) laat haar zoon Kees (10) vooral zelf ervaren wat wel en niet werkt. Zij gelooft in voorleven in plaats van voorzeggen en trekt zich weinig aan van hoe anderen vinden dat het hoort. Leuk voor dat kind, maar niet heus. Hij leert alleen aan zichzelf te denken. Hij kan later geen baan houden omdat hij niet geleerd heeft op tijd te komen. Zo creëer je een egocentrisch onverantwoordelijk mens. Onvoorstelbaar, hoe krijg je draken van kinderen? Zo dus. Een kind kun je niet met een volwassene vergelijken. Een kind heeft sturing en correctie nodig, ja sommige volwassenen ook. Van zijn moeder krijgt hij kennelijk geen sturing mee.
Zodoende hoopt RR dat Kees snel zal uitvinden dat de maatschappij anders in elkaar steekt dan zijn moeder hem wil doen geloven en dat hij zich gewoon aan geldende regels en omgangsvormen zal moeten houden. Wij voorzien anders dat Kees zichzelf buiten de markt plaatst en dat de houding en het gedachtegoed van zijn moeder ervoor zullen zorgen dat Kees chronisch werkloos zal zijn. Geen werkgever of andere instantie zal deze houding accepteren.
Toen Sanne moeder werd, cijferde zij zichzelf compleet weg. De vader was niet betrokken en vanuit schuldgevoel dacht zij: dan moet ik er altijd voor hem zijn. Zij gaf 3,5 jaar borstvoeding, zij sliepen samen en zij volgde hem in alles. Een kind is daarin ook een spiegel. Zij besefte: als ik niet goed voor mezelf zorg, kan ik ook niet goed voor Kees zorgen. Zij wil hem voorleven dat hij zichzelf niet hoeft weg te cijferen, maar op één mag zetten.
Bij regels denkt zij liever in afspraken. Zij vraagt zich af: vind ik dit echt nodig of doe ik het omdat het zo hoort? Geen jas aan in de regen? Prima. Maar zonder kleren naar buiten? Trek minimaal een onderbroek aan. Kees is ook een jaar niet naar school geweest omdat zij er geen konden vinden die bij hem paste. Daar heeft zij pittige gesprekken over gevoerd met de leerplicht. Maar zij is daar heel stevig in: niemand bepaalt voor mij of mijn kind wat moet.
De ontwikkeling is duidelijk. Opvoeden maakt steeds vaker plaats voor het kind zijn eigen gang laten gaan. Op tijd op school verschijnen is geen vanzelfsprekendheid meer, maar onderwerp van overleg. De leerplicht lijkt onderhandelbaar en het kind bepaalt zelf wat voor hem werkt. Dat klinkt misschien als vrijheid, maar de gevolgen worden pas later zichtbaar. Een werkgever verwacht nu eenmaal dat zijn personeel om half negen begint, niet wanneer iemand daar zelf aan toe is. Wie kinderen niet leert dat vrijheid ook verplichtingen kent, zadelt de samenleving uiteindelijk op met de gevolgen.
Steun Realistische Reflecties
Wilt u dat Realistische Reflecties blijft groeien als onafhankelijk platform voor scherpe columns, analyses en geluiden die elders te weinig ruimte krijgen? Steun ons dan met een donatie. Iedere bijdrage, groot of klein, helpt ons om onafhankelijk te blijven, nieuwe schrijvers een podium te bieden en ons bereik verder uit te bouwen. Samen houden we het vrije en kritische geluid levend. Doneren kan via deze link.