De WHO heeft het weer gedaan. Op 17 mei verklaarde de organisatie de Ebola-uitbraak in Congo en Oeganda tot een Public Health Emergency of International Concern. En hup, daar gaat de bureaucratische lawine. KLM schrapt vluchten naar Entebbe, de VS voert reisbeperkingen in, andere maatschappijen kijken nerveus mee. Het bekende patroon uit 2020: een uitbraak in Afrika, een WHO-alarm, en plotseling ligt het internationale vliegverkeer onder een deken van voorzorgsmaatregelen die vooral één ding uitstralen: angst voor herhaling van de coronacrisis.
KLM zelf laat er geen misverstand over bestaan: Entebbe is volgens hen geen actief risicogebied. Toch cancelen ze de vluchten van en naar Oeganda op 30 mei en 1 juni. Waarom? Omdat andere landen reisbeperkingen hebben ingevoerd voor mensen die recent door Entebbe zijn gereisd, en die maatregelen raken ook de crew. “We houden de uitbraak in Centraal-Afrika scherp in de gaten,” klinkt het braaf in de verklaring. Maar ondertussen rolt de administratieve sneeuwbal gewoon door. Praktisch gevolg: passagiers in de problemen, economie in Oeganda die klappen krijgt, en een signaal naar de wereld dat paniek weer de boventoon voert.
De Verenigde Staten gaan nog een stap verder. Reizigers uit DRC, Oeganda en Zuid-Soedan worden doorgestuurd naar een handvol luchthavens voor extra screening. Niet-Amerikanen (inclusief green cardhouders) die recent in die regio zijn geweest, mogen tijdelijk niet eens het land in. Hetzelfde verhaal: buy time, minimaliseer risico, maar vooral laat zien dat je “iets doet”. Terwijl de werkelijke dreiging voor het Westen beperkt blijft, want Ebola verspreidt zich niet zo makkelijk als een respiratoir virus. Maar feiten doen er minder toe als de reflex eenmaal is getraind.
Dit is geen kritiek op serieuze gezondheidszorg of op het nemen van voorzorgsmaatregelen waar die écht nodig zijn. Het is kritiek op het script. Hetzelfde script als zes jaar geleden. Een uitbraak ergens ver weg, de WHO die meteen in de hoogste versnelling schakelt, mediakartel dat de trom roert, en globalistische instituten die niet kunnen wachten om hun macht te etaleren. Lockdown-PTSS noemen we dat. De trauma’s van 2020 zitten er zo diep in dat elke nieuwe dreiging onmiddellijk wordt opgeblazen tot existentiële crisis. Bureaucratie is besmettelijker dan welk virus ook.
Entebbe geen risicogebied volgens KLM zelf, maar toch gecanceld. Dat zegt alles. De kettingreactie is los, de dominostenen vallen, en niemand durft nog tegen de stroom in te roeien. Want stel je voor dat er wél iets gebeurt dan ben je de volgende die voor “roekeloos” wordt uitgemaakt. Beter safe than sorry, toch? Zelfs als “safe” vooral betekent: economie plat, vrijheid ingeperkt, en normale mensen de dupe
.Realistische Reflecties heeft het eerder gezegd en herhaalt het: deze reflexen zijn gevaarlijker dan de dreiging zelf. Ze ondermijnen proportionaliteit, voeden onnodige paniek en geven supranationale instanties precies de speelruimte die ze zoeken. Terwijl we in Afrika wél serieuze hulp zouden moeten bieden waar het nodig is, hoeven we hier niet weer in collectieve hypochondrie te vervallen.
Het oude liedje. Dezelfde spelers. En wij, de burgers, mogen weer de rekening betalen in gemiste vluchten, economische schade en een samenleving die steeds banger wordt voor haar eigen schaduw. Tijd voor realisme in plaats van reflexen. Voordat de volgende paniekknop ons allemaal meesleurt.
Comments 1