Related Posts
Progressief Nederland wil abortus uit het Wetboek van Strafrecht halen. Kamerlid Lisa Vliegenthart dient daartoe vandaag een initiatiefwet in. Vanmorgen overhandigt zij het voorstel aan de Dolle Mina’s, die bij de Tweede Kamer actievoeren met hetzelfde doel. De grootste oppositiepartij noemt dat zorg. Wie het ongeboren kind nog als menselijk leven ziet, noemt het iets anders: het laatste restje rechtsbescherming van de zwakste partij in de behandelkamer wordt weggehaald.
Vliegenthart zegt dat abortus zorg is, en dat zorg in het strafrecht niet thuishoort. Daarom moet de bepaling naar de zorgwetten. Tegelijk belooft zij dat de bestaande zorgvuldigheidseisen blijven. De vrucht mag niet ouder zijn dan vierentwintig weken. De vrouw moet een noodsituatie aannemelijk maken. Alleen een vergunde kliniek of een ziekenhuis mag de ingreep doen. Alleen de plek van die regels verschuift: weg bij de strafrechter, onder het regime van de zorg.
Dat klinkt evenwichtig. Het is het niet. Zolang abortus in het Wetboek van Strafrecht staat, erkent de wet dat hier meer speelt dan een medische verrichting. Er is een tweede leven. Dat leven is nog niet geboren en kan zichzelf niet verdedigen. Precies daarom hoort de uiterste grens niet alleen in een protocol van de inspectie, maar in het wetboek dat zegt wat een samenleving nooit vanzelfsprekend mag maken.
De vrouw beslist, de vrucht verdwijnt uit het recht
Volgens Pro is het in de eerste plaats aan de vrouw om over abortus te beslissen, niet aan de strafrechter of aan artsen. Vliegenthart spreekt van een goede balans tussen keuzevrijheid en de beschermwaardigheid van de vrucht. Die zin verraadt het probleem. Beschermwaardigheid die je uit het strafrecht tilt, is beschermwaardigheid op papier. Wat overblijft is een zorgproduct met termijnen.
Niemand ontkent dat vrouwen in nood keuzes moeten kunnen maken die hun leven raken. De huidige wet erkent die nood al, met uitzonderingsgronden en een ruime termijn tot vierentwintig weken. Wie dat nog steeds als patriarchale straf ervaart, wil geen zorgvuldige praktijk. Die wil het morele oordeel zelf laten verdwijnen. Dan is abortus geen tragiek meer die de wet met tegenzin toestaat, maar een recht dat geen uitleg meer nodig heeft.
Dolle Mina’s bij de Kamer is geen toeval. Dit is de oude leuze in een nieuw jasje: baas in eigen buik, en het kind als bijzaak. Pro is daar consequent in. De partij is woke tot in de woordkeuze en nu ook consequent in het wegredeneren van het ongeboren menselijk leven. Wie daar warm van wordt, weet waar hij moet stemmen. Wie dat leven nog als leven ziet, weet waar hij wegblijft.
En dan de VVD, die met deze club de begroting dicht moet krijgen
Het politieke punt is niet alleen moreel. Het is ook de realiteit van Kabinet Jetten. De VVD moet met deze radicale linkse oppositiepartij zaken doen om een sluitende begroting te krijgen. Dat is geen voetnoot. Wie aan tafel gaat voor cijfers, schuift later ook op bij waarden. Pro heeft de agenda al op tafel gelegd. Eerst het geld. Dan de wet die zegt dat het wegnemen van een kind tot vierentwintig weken in de kern geen strafrechtelijke zaak meer is.
Dat is de prijs van een meerderheid die je bij de meest progressieve zetels moet sprokkelen. De VVD kan doen alsof begrotingen waardevrij zijn. Wetten zijn dat nooit. Een partij die abortus tot zorg proclameert en het strafrecht tot overbodige inmenging, verschuift de grens van wat een samenleving nog durft te beschermen.
Zorgvuldigheid zonder strafrecht is een belofte
Vliegenthart zegt dat zorgvuldigheid blijft. Dat geloof mag de Kamer toetsen. Zorgwetten worden herschreven, termijnen bediscussieerd, “noodsituatie” soepeler uitgelegd. Wat eerst een uitzondering op een verbod was, wordt een standaardhandeling onder toezicht. Het verschil is principieel. In het strafrecht is de regel: dit mag niet, tenzij. In de zorgwet dreigt de regel: dit hoort bij het aanbod, mits de papieren kloppen.
Voor het ongeboren kind maakt dat het verschil tussen erkenning en administratie. Een vrucht van drieëntwintig weken is in de ene kamer een patiënt in wording en in de andere een probleem dat verdwijnt. De wet moet durven zeggen dat daar een menselijk leven in het geding is. Wie dat schrapt, schrapt niet een ouderwetse straf. Die schrapt de laatste herinnering dat hier twee betrokkenen zijn, van wie er één geen stem heeft.
Pro heeft gekozen. Wie voor dat leven is, kiest niet Pro. En wie de VVD nog een liberale partij van geweten noemt, mag uitleggen waarom zij voor een sluitende begroting aan tafel moet met een partij die het ongeboren kind uit het Wetboek van Strafrecht wil schrijven.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.