De beelden zijn schokkend en gaan als een vuurtje over social media. Gisteren opgedoken: een politieagent die een zwangere vrouw bij de arm grijpt en haar keihard tegen de grond smijt. Direct daarna duikt een razende man op, vermoedelijk haar partner, die de agent te lijf gaat. Chaos, geschreeuw, ingrijpen van collega’s. Het ziet er rauw en lelijk uit. En ja, we weten niet wat eraan voorafging. Misschien was er provocatie. Misschien een escalatie. Maar één ding is glashelder: dit ziet er niet fraai uit. Helemaal niet fraai.
Dit is Nederland in 2026. Terwijl de overheid ons blijft vertellen dat de politie er “voor ons” is, zien we hoe burgers, inclusief kwetsbare zwangere vrouwen, als wild worden behandeld. Geen nuance, geen terughoudendheid, geen fatsoen. Gewoon: actie, grond, klaar.
Excessief geweld of “gewoon politiewerk”?
De video laat weinig ruimte voor misverstand. Meerdere agenten staan rond de vrouw. Eén trekt haar zonder pardon naar beneden. De man reageert zoals elke normale vent zou doen die zijn zwangere vrouw ziet vallen: hij ontploft. En meteen is het een vechtpartij. Natuurlijk roept het kartel nu om “context”. Natuurlijk komt er straks een intern onderzoek dat weer niks oplevert. Maar de gewone Nederlander ziet het met eigen ogen: dit is geen de-escalatie, dit is machtsvertoon van een politie die steeds meer als bezettingsmacht opereert.
Hoe vaak hebben we dit niet gezien de afgelopen jaren? Coronademonstranten die in elkaar werden geslagen, boeren die werden opgejaagd, burgers die een boete kregen voor een verkeerd woord. En nu dit. Terwijl de echte criminaliteit – straatroof, messteekpartijen, no-go-zones – vaak met fluwelen handschoentjes wordt aangepakt. Twee maten, twee gewichten. Dat is het patroon.
De partijkartel types in Den Haag praten over “vertrouwen in de instituties” en “professionele politie”. Maar als een zwangere vrouw als een zak aardappelen op de tegels belandt, dan is dat vertrouwen weg. Compleet weg. Burgers voelen zich niet meer beschermd, ze voelen zich opgejaagd.
Geen excuus voor brutaliteit
Natuurlijk: politie heeft een klotebaan. Natuurlijk: soms moet er hard worden opgetreden. Maar een zwangere vrouw keihard op de grond werken? Zelfs als ze iets riep of deed wat niet mocht, zijn er andere manieren. Arm vastpakken, boeien, wegvoeren. Niet dit. Dit is geen professionaliteit, dit is frustratie en machtsmisbruik dat doorsijpelt.
En dan de man die ingrijpt. Ja, geweld tegen agenten is strafbaar. Maar probeer eens in zijn schoenen te staan. Jouw vrouw, jouw ongeboren kind, op de grond gesmeten door iemand in uniform. Wie blijft er dan rustig?
Dit incident is symptomatisch voor een dieper probleem. Een overheid die de burger als potentiële vijand ziet. Een politie die steeds vaker de kloof voelt met de samenleving die ze hoort te dienen. En een kartel in Den Haag dat dit allemaal laat gebeuren terwijl ze zelf in luxe privéjets vliegen en ons de les lezen over “fatsoen”.
Realistische Reflecties zegt het onverbloemd: dit kan niet. De politie moet harder optreden tegen echte criminelen en veel voorzichtiger met gewone burgers zeker met zwangere vrouwen. Geen smoesjes, geen “context” die alles goedpraat. Onderzoek dit transparant, straf excessief geweld waar het voorkomt, en herstel het vertrouwen. Want op deze manier glijdt Nederland af naar een land waar de burger de politie vreest in plaats van respecteert.
De beelden liegen niet. En de woede van de mensen die ze zien ook niet. Tijd dat Den Haag wakker wordt voordat het écht misgaat. Nederland is van de Nederlanders niet van een losgeslagen blauwgele machine.
Comments 1