Related Posts
Dilan Yeşilgöz, minister van Defensie en VVD-kopstuk, is helemaal in haar nopjes. Ze is afgereisd naar de andere kant van de wereld, naar Australië en Nieuw-Zeeland. “Australië en Nieuw-Zeeland liggen aan de andere kant van de wereld. Maar ze staan qua waarden en toekomstbeeld dichtbij ons,” twitterde ze. “Belangrijk om te spreken over steun aan Oekraïne, veiligheid op zee en de geopolitieke uitdagingen waar onze beide regio’s voor staan.”
Mooi zo. Waarden. Toekomstbeeld. Geopolitiek. Klinkt als een dure werkvakantie met uitzicht op kangoeroes en kiwi’s, terwijl de Nederlandse belastingbetaler de rekening betaalt. Maar laten we even realistisch zijn. Nederland heeft serieuze problemen dichter bij huis: een overbelaste defensie, een asielcrisis die maar niet stopt, en een economie die kreunt onder stikstof, energieprijzen en bureaucratie. Dan is het lekker makkelijk om even naar Down Under te vliegen voor praatjes over gedeelde waarden.
En over die steun aan Oekraïne… Oh wacht. Heeft iemand Yeşilgöz misschien verteld over die Oekraïense drone die onlangs een flatgebouw in Roemenië raakte? Twee lichtgewonden, brand, paniek in Galați, vlak bij de Oekraïense grens. Direct Rusland de schuld geven, natuurlijk. Poetin de escalatie. NAVO op scherp. De gebruikelijke reflex.
De feiten? Het gebeurde tijdens een Russische drone-aanval op Oekraïne, maar meerdere bronnen wijzen erop dat het een Oekraïense drone of een afgeschoten exemplaar was dat afweek. Roemenië roept Rusland ter verantwoording, de EU en NAVO veroordelen Moskou, en de media draaien het verhaal zoals altijd: Rusland schuldig tot het tegendeel bewezen is. Ondertussen escaleert de oorlog, met spillover-risico’s naar NAVO-grondgebied. Maar ja, steun aan Oekraïne is heilig. Waarden, hè.
De werkelijkheid van geopolitiek
Australië en Nieuw-Zeeland zijn inderdaad bondgenoten. Ze maken zich zorgen over China in de Indo-Pacific, over maritieme veiligheid en over stabiliteit. Dat gesprek is nuttig. Maar als Nederlandse defensieminister zou je prioriteit misschien moeten liggen bij het op orde krijgen van onze eigen krijgsmacht, die jarenlang is uitgekleed. Of bij het weren van de echte dreigingen aan onze grenzen niet alleen van buiten, maar ook van binnen.
Yeşilgöz doet graag stoer in het internationale circuit. Troepenbezoeken, Shangri-La Dialogue, bilaterale praatjes. Het past bij het imago van de daadkrachtige politica. Maar thuis zien veel Nederlanders een land dat de grip verliest: criminaliteit, massa-immigratie, een zorg- en woningcrisis, en een buitenlandbeleid dat meer lijkt op moreel posturing dan op harde realpolitik.
Steun aan Oekraïne is één ding. Blind meelopen in een conflict dat al jaren bloed en miljarden kost, zonder duidelijk einddoel of exit-strategie, is iets anders. Vooral als incidenten zoals die in Roemenië laten zien hoe fragiel de situatie is. Een drone in een flatgebouw per ongeluk of niet brengt de oorlog dichterbij. Dan is het makkelijk om in Australië te roepen over “gedeelde waarden”, terwijl je de consequenties in Europa negeert.
Realistische reflectie: Nederland heeft geen belang bij eindeloze escalatie. We hebben belang bij een sterk Europa dat zijn eigen boontjes dopt, grenzen bewaakt en realistisch onderhandelt. Niet bij jetset-ministers die aan de andere kant van de wereld waarden delen, terwijl dichter bij huis de realiteit hard aankomt. Down Under is ver weg. De problemen van Nederland niet. Tijd voor prioriteiten. Niet voor foto’s met koala’s.