Terwijl Amsterdamse jongeren in echte kroegen vechten tegen overlast, drugs en verval, presenteert Het Parool vol trots een nieuwe stadsgids: moslimerfgoedroutes. Doel? Tegenwicht bieden aan “discriminatie en moslimhaat”. Subsidie van de gemeente natuurlijk. Dawah-leugens, onderdanig opgetekend, zoals Bernadette de Wit treffend op X stelde.
Warda El-Kaddouri (36), literatuurwetenschapper en journalist, nipt aan haar iced matcha voor een sneakerwinkel annex koffiebar in Osdorp. Saakouk blijft open tot middernacht, schenkt geen alcohol. “Jonge moslims hebben ook behoefte aan nachtcultuur,” zegt ze, “maar het past niet bij hun levensstijl om met bier in de kroeg te hangen. Ze doen het op hun eigen manier.”
Op hun eigen manier. Dat wil zeggen: zonder de Nederlandse kroegcultuur, zonder bier, zonder de tradities die Amsterdam eeuwenlang hebben gevormd. In plaats daarvan: halal eten dat “vanzelfsprekend” deel uitmaakt van de stad, ondernemerschap onder jonge moslims en routes langs “moslimerfgoed” dat ineens overal zichtbaar zou zijn.
Gemeente Amsterdam: actief meebetalen aan islamisering
De gids komt van het Moslim Archief, in opdracht van de gemeente. Vier wandel- en fietsroutes. Verhalen over hoe moslims “al eeuwenlang” onderdeel zijn van de stad. Ze kiezen bewust voor “moslimerfgoed” in plaats van “islamitisch erfgoed”, omdat dat laatste te religieus zou klinken. Het gaat om “de eigen invulling die mensen geven aan religie en cultuur”. Lees: we poetsen de scherpe kantjes eraf en verkopen het als verrijking.
Halal snackbars, koffietenten zonder alcohol, mode, feesten het wordt allemaal gepresenteerd als “gedeeld erfgoed”. Alsof de massale immigratie van de afgelopen decennia gewoon een naadloze voortzetting is van een paar Indonesische zeelieden of Marokkaanse gastarbeiders. Alsof er geen parallelle samenleving is ontstaan met eigen normen, eigen rechtspraak en eigen nachtcultuur die haaks staat op die van de autochtone Amsterdammer.
Realiteit: geen verrijking, maar demografische vervanging
Dit is geen onschuldige culturele uitwisseling. Dit is zachte islamisering met gemeentegeld. Terwijl kerken leeglopen, historische Nederlandse tradities worden weggezet als “koloniaal” of “achterhaald”, en de echte Amsterdamse nachtcultuur verzuipt in criminaliteit en intolerantie, krijgt de nieuwe bevolkingsgroep een eigen gids. Gesubsidieerd. Om “moslimhaat” tegen te gaan.
Want dat is de werkelijke boodschap: kritiek op massa-immigratie, op import van een religie met een moeizame relatie met westerse vrijheden, op buurten die onherkenbaar zijn veranderd dat is haat. En daar moet tegenwicht tegen geboden worden. Met iced matcha en routes langs halal hotspots.
Nederland, oh Nederland. We hebben niet alleen onze straten verloren aan importcultuur. We betalen nu ook mee om die importcultuur als “ons gedeelde erfgoed” te presenteren. Terwijl de oorspronkelijke Amsterdammers worden verteld dat ze moeten inleveren: op hun feesten, hun bier, hun vrijheid en hun identiteit.De Parool doet braaf mee aan de propaganda. Jonge moslims die “op hun eigen manier” nachtcultuur claimen. Prima. Maar doe dat dan zonder gemeentelijke subsidie en zonder de rest van de stad te dwingen dat als verrijking te zien. Want dit is geen verrijking. Dit is stap voor stap vervanging.
Als “tegenwicht bieden aan moslimhaat” betekent dat we onze eigen cultuur moeten herschrijven en subsidiëren, dan is het geen tegenwicht meer. Dan is het capitulatie. En die capitulatie ruikt niet naar iced matcha, maar naar onderwerping.