Related Posts
Na de brute moord op de 17-jarige Lisa trekt de gemeente Amsterdam 16 miljoen euro uit voor “vrouwenveiliger” maatregelen. Betere verlichting, snoeien van bosjes, buddy-systemen, vechtsporttrainingen voor vrouwen en speciale boa’s. Het klinkt als actie, maar het is vooral een schuldbewuste vertoning van een gemeente die de echte oorzaken niet durft aan te pakken.
JA21-fractievertegenwoordiger Stef Keij slaat de spijker op de kop op X:
„Maatregelen die vooral gericht zijn op wat vrouwen zélf kunnen doen om veiliger te zijn. Dat is begrijpelijk als directe hulp, maar het blijft symptoombestrijding. De echte vraag die we moeten durven stellen: hoe voorkomen we dat dit soort ernstige geweldsdelicten überhaupt plaats kunnen vinden?” Heel goed gezegd, al had het nog wat scherper gemogen. Want dit is geen incident. Dit is het logische gevolg van jarenlang open-grenzenbeleid, massale asielinstroom en een complete weigering om te kijken naar wie er eigenlijk ons land binnenkomt en blijft.
Strengere selectie en controle op immigratie is geen randvoorwaarde, het is de kern van echte preventie. Zonder asielstop, zonder stoppen met opvang in steden als Amsterdam en zonder grootschalige remigratie van nieuwkomers die zich niet gedragen en niet inpassen, blijven we brandjes blussen terwijl het vuur gewoon blijft branden. Een paar extra lantaarnpalen en een gesnoeid struikje gaan mensen met slechte intenties of ernstige psychische problemen echt niet tegenhouden. Die lachen om zo’n soft, typisch Nederlands plan.
De overheid heeft één kerntaak: de veiligheid van haar eigen burgers beschermen. Die taak heeft ze schromelijk verzaakt. In plaats van grenzen te bewaken en onveilige elementen buiten of terug te sturen, krijgen vrouwen nu de boodschap: pas zelf maar beter op, volg een cursusje zelfverdediging en loop niet alleen over straat. Terwijl de daders vaak gewoon het product zijn van een import die onze samenleving niet aankan.
Het barst nog van de donkere hoekjes, parken, stations en wijken waar dit wéér kan gebeuren. Verlichting helpt geen zier als de cultuur van straffeloosheid en importgeweld intact blijft. Een camera filmt hooguit de misdaad, hij voorkomt hem niet.
Dit is het failliet van het multiculturele experiment. Terwijl Amsterdam miljarden uitgeeft aan asiel, klimaat en diversiteitsprojecten, moeten vrouwen zichzelf maar beveiligen in een stad die onveilig is gemaakt door beleid. De olifant in de kamer, de demografische verandering en de import van incompatibele culturen en criminele elementen, wordt consequent genegeerd.
Realistisch reflecteren betekent hier maar één conclusie: dit soort maatregelen zijn een schijnvertoning. Echte veiligheid begint bij het dichten van de grenzen, het stoppen van asielopvang in overvolle steden, en het terugsturen van wie hier niet hoort en zich niet gedraagt. Zolang Den Haag en Amsterdam dat taboe niet durven te doorbreken, blijft 16 miljoen euro verlichting slechts een dure pleister op een zelf toegebrachte wond.
Nederland moet weer veilig worden. Voor onze vrouwen, voor onze kinderen, voor ons allemaal. En dat lukt niet met snoeischaren en buddy’s. Dat lukt alleen met zero tolerance.