Dat is een waarheid als een koe, en in het tijdperk van screenshots, archieven en eeuwige digitale echo’s komt die les keihard binnen. Vooral als je Donald J. Trump heet, de man die ooit zelf meedogenloos de vinger legde bij de zwaktes van zijn voorgangers. Op 2 februari 2017, nog maar net president, vuurde Trump een tweet af die nu als een boemerang terugkeert. Letterlijk: “Iran was on its last legs and ready to collapse until the U.S. came along and gave it a life-line in the form of the Iran Deal: $150 billion.”
Hij had gelijk. Het ayatollah-regime wankelde onder sancties, economische malaise en interne druk. De deal van Obama gaf Teheran zuurstof: miljarden aan ontgrendelde tegoeden, versoepelde sancties en een schijn van legitimiteit op het wereldtoneel. Trump noemde het terecht een kapitale fout. Iran gebruikte het geld niet voor welvaart, maar voor raketten, proxies en regionale terreur.
En nu, in 2026? Het regime stond opnieuw op zijn laatste benen. Na jaren van maximale druk, protesten, economische instorting en militaire confrontaties leek de theocratie eindelijk te breken. Maar in plaats van de val toe te laten, kiest dezelfde Trump voor een deal. Een “peace deal”, een memorandum, onderhandelingen noem het wat je wilt. Het resultaat is hetzelfde: een levenslijn voor een regime dat op instorten stond.
De ironie is bijna te mooi om waar te zijn. De man die in 2017 schreeuwde over die $150 miljard lifeline, gooit nu zelf de reddingsboei uit. Niet letterlijk met cash, maar met diplomatieke erkenning, versoepeling van druk en een akkoord dat het ayatollah-regime weer ademruimte geeft. Terwijl de straat in Iran kookte, terwijl proxies verzwakt waren en de economie op haar tandvlees liep, kiest Washington voor stabiliteit boven regime change. Waarom deze draai? Pragmatisme, olieprijzen, geopolitieke realiteit, de Straat van Hormuz, redenen genoeg. Maar voor de critici (en voor de archieven) blijft het een pijnlijk contrast.
Trump maakte van “no new Iran deal” een stokpaardje. Hij trok zich terug uit de JCPOA, voerde sancties op en beloofde nooit meer zo’n zwakte te tonen. En toch eindigt hij in een positie waarin hij onderhandelt met een regime dat hij ooit “on notice” zette. Het internet lacht niet. Het archiveert. Die oude tweet circuleert al volop, naast de recente headlines over deals, ceasefires en heropening van vaarroutes. Voor Trump aanhangers is het “slimme deal-making”. Voor tegenstanders bewijs van hypocrisie of Realpolitik die de principes opoffert.
Voor Realistische Reflecties is het vooral een les in consistentie of het gebrek daaraan in de hoge politiek. Want regimes veranderen niet zomaar van tactiek. Ayatollahs gebruiken elke adempauze om zich te herstellen, hun garde te versterken en de volgende ronde voor te bereiden. Net zoals na 2015. Het internet herinnert zich dat ook. De les is ouder dan Trump, ouder dan Twitter/X en ouder dan de digitale eeuw: machtspolitiek is geen moreel toneelstuk. Woorden wegen zwaar als ze uitgesproken worden, maar daden wegen zwaarder als de geschiedenis ze beoordeelt. En de geschiedenis of beter: het internet vergeet nooit.