Pedro Sánchez weet het zeker. Er is geen bewijs dat Marokko de stormloop op Ceuta in juli heeft georkestreerd. Geen diplomatieke dienst, geen Commissie, geen internationaal orgaan leverde “hard bewijs”. Helemaal niet. We zijn benieuwd wie deze socialist dan wél de schuld geeft. De VS? Israël? De ultra nationalisten? Een TikTok-algoritme? Iets, als het maar Rabat niet is.
Want het politierapport dat deze week uitlekte, leest als het tegendeel van een spontane wandeling. Geen toevallige migratiegolf. Een geplande, gefaseerde operatie om de grens te overrompelen. Marokkaanse eenheden dunner aanwezig dan normaal. Geen serieuze poging de menigte te keren. Uniformen die richting het oversteekpunt wezen. Onbekenden die de stroom leken te begeleiden. Tien cruciale uren op 30 juli waarin de Gendarmerie overgangen toestond. Sánchez erkent dat laatste bijna: inactiviteit of onvermogen, we weten het nog niet. Vertaald: de kraan stond open, maar de loodgieter was toevallig op vakantie.
Rabat ontkent. Madrid omhelst de ontkenning. Ondertussen zou volgens Spaanse berichtgeving 90 procent van de telefoonlijnen die de run aanjoegen een Marokkaans netnummer hebben. Niet Tel Aviv. Niet Langley. Geen Russische trollenfarm als hoofdverdachte in dat CENIF-stuk. Toch blijft de premier hangen in “geen hard bewijs van bevelen”. Alsof hybride druk altijd met briefhoofd en stempel komt.
Ceuta is geen mysterie. Het is een drukpunt. Marokko heeft de enclave eerder als hefboom gebruikt. Spanje heeft Rabat nodig voor migratie, fosfaat, Sahara-diplomatie. Een socialist die “geen bewijs” zegt terwijl zijn eigen politie “totale toegeeflijkheid” beschrijft, kiest de relatie boven de grens. Doden bij de oversteek worden dan weer, pech, complex, desinformatie.
Europa kent dit vaste reffrein. Eerst de storm. Dan de ontkenning. Dan de schuld bij extreemrechts of buitenlandse inlichtingendiensten. Nooit bij de buur die de poort op een kier zette. Sánchez zoekt geen waarheid. Hij zoekt een schuldige die de handelsmissie niet schaadt.
Geen bewijs dat Marokko het plande, zegt hij. Bewijs dat tienduizenden in twee dagen een enclave binnenwandelden terwijl de overkant keek: dat lag op straat. Wie dát “spontaan” noemt, gelooft ook dat de zee toevallig naar het noorden stroomt. En als het toch iemands schuld moet zijn, weet links altijd de route: niet Rabat. Washington. Of Jeruzalem. Alles, behalve de man die de poort vasthield.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.