Slechts twee weken voordat meer dan 50.000 tot 60.000 migranten vanuit Marokko de Spaanse enclave Ceuta overstaken, nam het Republikeinse Huis van Afgevaardigden een begrotingsvoorstel aan dat minstens 40 miljoen dollar aan steun voor Marokko bevatte. Twintig miljoen voor veiligheidsprogramma’s, twintig miljoen militaire financiering. Bijna de voltallige Republikeinse fractie stemde voor, op Thomas Massie na.
Het bijbehorende commissierapport ging verder. Het beschreef Ceuta en Melilla als Spaanse-beheerde steden die “gelegen zijn in Marokkaans grondgebied” en steunde diplomatieke gesprekken over hun toekomstige status. Geen bindende wet, geen formele erkenning van Marokkaanse soevereiniteit, maar wel een opmerkelijke formulering uit Washington die de Spaanse positie ondergraaft.
De timing roept vragen op. Kort daarna versoepelde Marokko de grenscontroles en werd Ceuta overspoeld. Was dit toeval, of speelde er meer? De Verenigde Staten hebben strategische belangen in Marokko: een stabiele partner in Noord-Afrika, samenwerking op veiligheid, en via de Abraham Akkoorden steeds nauwere banden met Israël. Spanje onder Pedro Sánchez daarentegen is een lastige bondgenoot: terughoudend met NAVO-uitgaven, kritisch op Israël, en geneigd tot toenadering tot Algerije. Washington heeft weinig geduld met Europese leiders die de eigen grenzen verwaarlozen en tegelijk Amerikaanse prioriteiten dwarsbomen.
Of de migratiestroom bewust is aangewakkerd als pressiemiddel, blijft vooralsnog onbewezen. Marokko heeft de migratiekraan vaker open- en dichtgedraaid om politieke concessies af te dwingen. Een Spaanse rechterlijke uitspraak die snelle terugsturing bemoeilijkte, sociale media en de structurele aantrekkingskracht van Europa speelden eveneens mee. Toch is de combinatie van Amerikaanse steun, de diplomatieke taal over Ceuta en Melilla, en de daaropvolgende grensversoepeling te opvallend om achteloos te negeren.
Oud-Europarlementariër Rob Roos is vernietigend over zijn voormalige Republikeinse bondgenoten: “Als conservatief beschouwde ik de Republikeinen vroeger als mijn vrienden, maar ze hebben het Europese volk verraden door het dumpen van illegale vreemdelingen uit Marokkaanse gevangenissen op ons continent mogelijk te maken. […] Terwijl wij vechten voor remigratie via de Save Europe Act, hebben de Republikeinen met deze daad de agenda van de Moslimbroederschap, de radicale linkerflank en de Europese Commissie geholpen. Het vernietigt Europa letterlijk. […] Het overspoelen van de grenzen van een ander volk is oorlogvoering — en niemand weet dat beter dan de Republikeinen.” Roos raakt een gevoelige snaar. Wie de EU veracht vanwege open grenzen en bureaucratische overmoed, mag dat best vinden. Maar het actief of stilzwijgend faciliteren van migratiedruk op Europese bodem is geen overwinning voor soevereiniteit. Het is het verplaatsen van het probleem naar de hardwerkende Europeanen die al jaren de gevolgen dragen.
De Ceuta-crisis legt bloot hoe grootmachten hun belangen najagen, ook als dat ten koste gaat van Europese stabiliteit. Voor Nederland en de rest van Europa is de les onverminderd geldig: wie zijn grenzen niet zelf bewaakt, wordt speelbal van andermans agenda. Of die agenda nu uit Rabat, Brussel of Washington komt.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.