De partij van premier Nikol Pasjinian, Burgercontract, claimt een ruime overwinning bij de Armeense parlementsverkiezingen. Met zo’n 57 procent van de stemmen laat hij de pro-Russische oppositie ver achter zich. Een cruciaal keerpunt, zeggen ze: Armenië kiest voor meer Europa, een vredesakkoord met Azerbeidzjan en minder afhankelijkheid van Moskou.
Prima voor Armenië, zou je denken. Landen mogen zelf hun buitenlandse koers bepalen. Maar dan komt de realiteit om de hoek kijken. Want dit is geen puur Armeense aangelegenheid. De Europese Unie en aanpalende globalistische netwerken zoals het WEF hebben zich er actief mee bemoeid. Met onze belastingcenten. En dat roept terechte vragen op: is dit verstandig? Dient dit de inwoners van de EU-lidstaten? En specifiek: wat heeft Nederland hieraan?
EU-interventie: van top in Jerevan tot hulp ‘tegen schadelijke beïnvloeding’
Vorige maand nog kwamen veertig Europese leiders naar Jerevan voor de Europese Politieke Gemeenschap-top. Met sterren als Starmer, Macron, Rutte (NAVO) en Zelensky. Een duidelijke boodschap: Pasjinian is onze man. Brussel organiseerde zelfs een EU-Armenië-top kort voor de verkiezingen en bood expliciet hulp aan, vergelijkbaar met wat ze in Moldavië deden om “Russische invloed” tegen te gaan. EU-buitenlandchef Kaja Kallas sprak openlijk over ondersteuning om “schadelijke beïnvloeding” te bestrijden.
Rusland reageerde met boycots op Armeense producten en desinformatie dat is bekend Kremlin-gedrag. Maar de EU doet niet onder: summits timen, financiële steun, observatiemissies en capaciteitsopbouw die verdacht veel op campagnesteun lijken. Dit is geen neutrale democratiebevordering. Dit is geopolitieke inmenging in een ver land, ver buiten de eigen grenzen.
En het WEF? Dat duikt op in de bredere context van vredesinitiatieven en Davos-netwerken waar Pasjinian zich bij aansluit. Het past in het patroon van globale elites die “multilaterale oplossingen” pushen, terwijl gewone Europeanen de rekening betalen.
Met ons geld: prioriteiten op z’n kop
Nederlanders en andere EU-burgers worstelen met hoge belastingen, stikstofregels, migratiedruk, energieprijzen en een overheid die de eigen bevolking vaak als laatste prioriteit ziet. Ondertussen gaat er geld naar Armenië: subsidiepakketten, hervormingssteun, Peace Facility-middelen. Voor wat? Om een pro-EU premier aan de macht te houden die banden met Rusland wil “balanceren” maar ondertussen diep in de Westerse invloedssfeer duikt.
Is dit in ons belang? Armenië ligt duizenden kilometers verderop. Het conflict met Azerbeidzjan over Nagorno-Karabach is tragisch, maar niet onze oorlog. Een vredesakkoord is mooi, maar waarom zou de EU zich als bemiddelaar opwerpen terwijl we zelf geen grip hebben op onze eigen grenzen of defensie? Rusland ziet dit als provocatie en terecht. Het voedt spanningen die uiteindelijk ook Europa kunnen raken, via energie, migratie of militaire escalatie.
Voor Nederland: nul. We hebben geen strategische belangen in de Kaukasus die deze bemoeienis rechtvaardigen. Ons geld zou beter besteed zijn aan defensie, infrastructuur of het terugdringen van de asielinstroom. In plaats daarvan financieren we avonturen van Brussel en globalistische clubs die een “rules-based international order” nastreven, zolang die regels hen uitkomen.
Realistische reflectie: geopolitiek is geen idealisme
Pasjinian wil evenwicht, zegt hij. Maar in de praktijk betekent dit: weg van Rusland, naar de EU en VS. Dat is zijn keuze. Armenië moet zelf bepalen of dat de veiligheid brengt na de bittere lessen van 2023. Maar wij hoeven dat proces niet te subsidiëren.
De EU gedraagt zich als een Romeins keizerrijk in wording: verkiezingen beïnvloeden, elites steunen, tegenstanders demoniseren als “pro-Russisch”. Precies het gedrag waar ze Rusland om bekritiseren. Hypocrisie ten top. En ondertussen betalen de belastingbetalers in Nederland, Duitsland of Frankrijk de rekening voor deze prestigeprojecten.
Terechte vragen blijven staan. Is dit verstandig? Waarschijnlijk niet, het creëert nieuwe vijanden zonder echte vrienden te winnen. Is het in ons belang? Absoluut niet. Het is tijd voor een realistische koers: focus op eigen kracht, eigen grenzen en eigen volk. Geen dure avonturen in de Kaukasus. Armenië is ver weg. Ons geld en onze veiligheid zouden dichter bij huis moeten blijven.