Terwijl de ene helft van Europa zich laat afleiden door het WK voetbal en vakantiedagen, en de andere helft vecht om economisch te overleven, creëert de democratiesimulatie in Brussel gewoon even een nieuw feit. Op de dag van de WK-openingswedstrijd gaven alle 27 EU-ambassadeurs, grotendeels onopgemerkt door het publiek, groen licht. Vandaag starten de officiële toetredingsonderhandelingen met Oekraïne. Volslagen waanzin. Laten we de feiten eens onverbloemd op tafel leggen, want die worden in de staatsmedia angstvallig verzwegen.
Oekraïne voldoet aan geen enkel toetredingscriterium van Kopenhagen. Integendeel. Het is geen rechtsstaat, geen functionerende democratie. Het onderdrukt minderheden, jaagt zijn eigen mannelijke bevolking als vee door de straten om hen als kanonnenvoer in te zetten, en blijft een van de meest corrupte landen ter wereld. Miljarden aan Europees belastinggeld zijn de afgelopen jaren verdwenen in de zakken van oligarchen en de junta in Kiev en dat stopt nog steeds niet. Zonder permanente Westerse infuus is dit land geen dag levensvatbaar. Infrastructuur grotendeels vernietigd, economie in puin, een hele generatie mannen getraumatiseerd door een moorddadige broederoorlog. Zelfs áls de oorlog morgen zou stoppen, zou het opnemen van honderdduizenden zwaar beschadigde frontsoldaten in een Unie die al generaties lang in een pacifistisch bubbelbad ligt, maatschappelijk seppuku (Een Japans zelfmoord ritueel red.) zijn. De overweldigende meerderheid van de Europese bevolking zou in een eerlijke stemming massaal tégen toetreding stemmen. Dat weet iedereen in Brussel ook. En toch stemmen de vertegenwoordigers van alle regeringen vóór.
Dit is het ultieme bewijs: we leven in een democratiesimulatie. De elites creëren feiten terwijl de bevolking even niet kijkt. Bewust gekozen timing, aan het einde van de week, net voor het WK. Korte berichtjes in de staatsinformatieburelen, geen diepgravende discussie, geen referendum, geen inspraak. Gewoon doorzetten. Feiten op de grond. Tot het te laat is. Dat is geen democratie. Dat is een stille staatsgreep. Een ondermijning van de wil van de Europese volkeren.
De economische consequenties alleen al zijn dodelijk. Oekraïne als agrarische reus betekent de definitieve vernietiging van de Europese boeren. De volledige opname van een gecollabeerd land kunnen we ons simpelweg niet veroorloven. Maar de waanzin gaat verder: een failed state midden in een oorlog in de Unie trekken is geen integratie, het is collectieve zelfmoord. En het mooiste, of eigenlijk het tragische, is dit: Poetin hoeft de EU helemaal niet militair aan te vallen. Hij hoeft alleen maar toe te kijken hoe Brussel deze failed state opslokt en er zelf aan ten onder gaat. De gladde russofobie-psychoten die ons jarenlang hebben voorgehouden dat “we Oekraïne moeten steunen om onszelf te verdedigen” blijken de grootste versnellers van de ondergang te zijn.
Ja, de Europese Sovjetunie (EUSSR), want dat is ze allang, zal aan Oekraïne ten onder gaan. Dat staat vast. Maar wie denkt dat alleen de elites de rekening betalen, vergist zich bitter. De gewone Europeaan betaalt met zijn welvaart, zijn zekerheid, zijn toekomst en die van zijn kinderen en kleinkinderen. Dit is historisch. Niet in de zin van een glorieuze stap voorwaarts, maar in de zin van een zelf toegebrachte, vermijdbare, suïcidale wond. De Unie kiest ervoor om zichzelf kapot te maken aan een land dat niet eens in staat is om zelfstandig te overleven.
Eerlijkheid gebiedt te zeggen: dit wordt het breekpunt. Niet morgen, niet overmorgen, maar de dynamiek is onomkeerbaar ingezet. De kloof tussen elites en bevolking wordt onoverbrugbaar. De economische en maatschappelijke scheuren worden onherstelbaar. En als het zover is, zullen degenen die dit hebben doorgedrukt, zoals altijd, roepen dat “Wir haben es nicht gewusst”. Realistische Reflecties voorspelt het nu al. De Europese Unie pleegt zelfmoord. En wij, de Europeanen, worden gedwongen om mee te sterven.