Frankrijk zit in een week van scholierenblokkades die zijn omgeslagen in brand, mortieren en aanvallen op personeel. Honderden scholen dicht of verstoord. Duizenden aanhoudingen, veel minderjarigen. Bijna vierhonderd politiemensen gewond, meer dan tweehonderd leerlingen en medewerkers, volgens de cijfers die The New York Times bij elkaar zette. Onderwijsminister Édouard Geffray zei dat docenten hem vertelden: de mensen voor me waren mijn leerlingen niet. Justitieminister Gérald Darmanin zei dat een scholierenbetoging een ordeverstoring is geworden. Minister van Binnenlandse Zaken Laurent Nuñez: we glijden af naar rellen en stedelijk geweld.
De beelden die de reguliere media afzwakken tot “uit de hand gelopen protest”, staan op X. In Parijs werd een agente in opleiding door een tiental jongens achtervolgd, tegen de grond gewerkt en geschopt. In Belfort kreeg een politiecommandant in burger vuisten en trappen toen hij iemand wilde aanhouden. In Marseille werden een schooldirecteur en zijn plaatsvervanger met benzine overgoten. In Angers raakte een docent zwaargewond door een ijzeren staaf. In Lille werd een leraar aangevallen toen hij de brandweer wilde bellen voor een brandende container. In Nantes brandde de hal van het lycée Nelson Mandela uit. Dat is geen staking om een lerarentekort. Dat is een menigte die de school en de uniformen als doelwit neemt.
Lara Logan keek ernaar en schreef wat ze herkende. Ongemakkelijk kijkvoer. Het bracht haar terug naar het Tahrirplein in Caïro, februari 2011, waar ze voor 60 Minutes verslag deed en door een menigte van zo’n tweehonderd mannen werd aangevallen, verkracht, gesodomiseerd en geslagen. Menigtegeweld, schreef ze, is een oproep aan het slechtste in de mensheid, omdat het een dekmantel biedt voor lafaards. Ze heeft die dekmantel aan den lijve ondervonden. Wie de Franse video’s alleen als “jongerenboosheid” framet, heeft die les niet begrepen.
Dit is waar jaren van islamolinksisme toe hebben geleid. Decennia lang huisvestte Frankrijk mensen die zonder toestemming binnenkwamen, en de wijken waar die politiek het hardst werd verdedigd, leveren nu de brand en de trappen. De officiële eis is te grote klassen, kapotte gebouwen, ontbrekende leraren. Echte klachten. Ze rechtvaardigen geen benzine over een directeur en geen “dood haar” tegen een agente. Wie daarvoor waarschuwde, heette extreemrechts. Wie het deed, heet jeugd. De staat telt de aanhoudingen. De waarschuwing blijft verdacht.
Waar is Emmanuel Macron? Hij veroordeelde de aanvallen op docenten, zeggen de berichten. Een veroordeling is geen orde. Sébastien Lecornu noemde escalatie onverantwoord. De onrust gaat door. De nieuwe Franse revolutie is hier geen leuze uit 1789. Het is een lycée dat brandt terwijl de republiek nog spreekt over onderwijsomstandigheden. Iedereen die zei dat open grenzen en een schuldcultuur dit zouden opleveren, kreeg een label. De beelden hebben geen beschrijving nodig. Ze hebben een staat nodig die de menigte stopt voordat de volgende docent de staaf ziet aankomen.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.