Het is al enige tijd onrustig in Frankrijk. Wat begon als een scholierenprotest over lerarentekorten, overvolle klassen en vervallen schoolgebouwen, is binnen een week uitgegroeid tot iets waarvoor de regering een ander woord gebruikt: violences urbaines. Stedelijk geweld. Vlaams Belang-politicus Filip Dewinter ziet er meer in dan een geschil over het onderwijs. “De politie wordt het mikpunt van de straatjihad tegen onze Europese beschaving,” schreef hij bij beelden van een jonge agente die de afgelopen dagen tijdens de rellen werd achtervolgd, geschopt en geslagen door “jongeren”.
Het woord rellen is voor een deel van wat er gebeurt terecht. Lang niet elke demonstratie is gewelddadig. De oorspronkelijke klachten zijn reëel: te weinig leraren, te volle klassen, gebouwen die in slechte staat verkeren. Dat is een bestuurlijk tekort, en een land dat daar niet naar luistert, oogst protest. Maar tussen een spandoek en een brandende school ligt een grens. Die grens is deze week overschreden.
Gisteren, 1 oktober, zijn volgens het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken 1.949 mensen aangehouden. Er waren confrontaties met de oproerpolitie, brandstichting bij scholen, vernielingen en blokkades. Gewelddadige incidenten zijn gemeld in onder meer Nantes, Lyon, Marseille, Straatsburg, Toulouse, Lille en de regio Parijs. Reuters meldt dat sinds het begin van de protestgolf ongeveer 2.000 mensen zijn aangehouden. Vrijdag 2 oktober blijven ruim 400 scholen gesloten. Le Monde schrijft dat donderdag 305 politieagenten, gendarmes en brandweerlieden gewond zijn geraakt. In Nantes vatten scholen vlam nadat containers in brand waren gestoken. In Marseille werden leraren per ongeluk met benzine overgoten. In Straatsburg ging een auto in vlammen op. In Toulouse raakte de jeugd slaags met de oproerpolitie.
De regering van premier Sébastien Lecornu wijst naar La France Insoumise en extreemlinkse groepen als aanjagers. Inlichtingendiensten zouden dat tijdens een crisisberaad hebben gemeld. LFI en Jean-Luc Mélenchon ontkennen elke verantwoordelijkheid voor het geweld en zeggen op te roepen tot geweldloze actie. Kamerlid Louis Boyard deed hetzelfde op de Franse zenders. Dat ontkennen is hun goed recht. Het verandert niets aan de 305 gewonden in uniform, en niets aan een agente die over straat wordt geschopt terwijl anderen filmen.
Frankrijk kent dit patroon. Een concrete klacht, een vakbond of een scholierenbond die blokkeert, en vervolgens de groepen die de blokkade gebruiken als dekking voor straatgeweld. Zoutzuur naar agenten, vuurwerkbommen, brandende ingangen van lycées. De onderwijsminister erkent de tekorten. Binnenlandse Zaken spreekt van stedelijk geweld. Beide kunnen tegelijk waar zijn. Een land dat het tweede wegwuift omdat het eerste klopt, leert zijn politie dat zij het mikpunt is, en de rest dat schoppen straffeloos blijft tot de camera aangaat.
Dewinter overdrijft niet. Dit is het islamolinkse probleem in zijn Franse vorm: Mélenchon en LFI leveren de leus en de politieke dekking, de straat levert de brand, de schop en de achtervolging van een agente. De banlieue en de extreemlinkse meelopers vinden elkaar zodra er een school, een blokkade of een uniform in zicht is. Dat is geen onderwijsbeleid dat uit de hand loopt. Dat is een alliantie die de staat als vijand behandelt en de politie als mikpunt. Nederland kijkt toe en noemt het Frans. Dezelfde combinatie staat hier al voor de schoolpoort, alleen nog zonder 305 gewonden op één dag.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.