Op 22 september 2026 stond Emmanuel Macron voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Het was zijn afscheidstoespraak. Hij had het over een schouwspel dat ons allemaal schaadt, over schendingen die elke dag worden gepleegd op de Westelijke Jordaanoever, en over de vraag in naam van wat. En toen de zin die in Israël meteen werd afgeserveerd: Hamas is nooit actief geweest op de Westelijke Jordaanoever.
Het is een opmerkelijke prioriteit. Niet omdat het Midden-Oosten er niet toe doet, maar omdat de Franse president op dat moment al maanden de greep op zijn eigen land aan het verliezen was. Legitieme klachten over lerarentekorten, overvolle klassen en verkrotte schoolgebouwen zijn de afgelopen dagen omgeslagen in wat de Franse regering zelf “stedelijk geweld” noemt. Blokkades, brandstichting, vuurwerk op agenten, geplunderde winkels. Meer dan duizend scholen geraakt, duizenden aanhoudingen, honderden gewonde politieagenten, gendarmes en brandweerlieden. De regering wijst naar La France Insoumise en extreemlinks. De banlieues leveren de massa. Het patroon is bekend: een klacht wordt een blokkade, de blokkade wordt een confrontatie, de confrontatie wordt de nieuwe normaliteit.
Macron stond in New York te vragen of we dit schouwspel nog langer moeten aanschouwen. Het antwoord ligt dichter bij huis dan de Westelijke Jordaanoever. Het is bepaald geen Frans verschijnsel. Europese regeringen die thuis steeds moeilijker grip krijgen op veiligheid, migratie en maatschappelijke samenhang, zoeken opvallend vaak hun morele hoofdrol op het internationale toneel. In het Verenigd Koninkrijk beheersen mesgeweld en openbare orde het binnenlandse debat, terwijl ministers zich internationaal profileren met Palestina. Spanje worstelt met eigen politieke en maatschappelijke breuklijnen, maar vindt richting Israël opvallend gemakkelijk een eensgezinde toon. En Nederland? Hier domineren asielopvang, geweld en de gevolgen van het migratiebeleid geregeld het nieuws, terwijl Den Haag zijn morele verontwaardiging met opmerkelijke gretigheid reserveert voor Gaza en de nederzettingenpolitiek.
Oekraïne vervulde jarenlang een vergelijkbare functie. Achter de vanzelfsprekende solidariteit met een aangevallen land konden Europese tekortkomingen gemakkelijk uit beeld verdwijnen: hoge energieprijzen, gebrekkige defensiecapaciteit, migratieproblemen en ontsporende overheidsfinanciën. Buitenlandse crises zijn daarmee soms meer dan buitenlandbeleid. Ze bieden bestuurders ook een podium waarop morele helderheid eenvoudiger is dan bestuurlijke resultaten thuis. Wie de binnenlandse werkelijkheid niet kan temmen, kan altijd nog op het wereldtoneel de hoofdrol spelen.
Realistische Reflecties doet een voorstel dat in Den Haag, Parijs, Londen en Madrid als provocatie zal worden gelezen, en dat is precies de bedoeling. Vraag de Israëli’s en de IDF hoe zij met dit soort “interne problemen” omgaan. Niet omdat hun situatie identiek is aan die van Lyon of Seine-Saint-Denis, maar omdat zij al decennia ervaring hebben met geweld dat zich verschuilt achter politieke claims, met jeugd die wordt gerekruteerd voor straatconfrontaties, en met de keuze tussen bagatelliseren en ingrijpen. Zij hebben geleerd dat een overheid die haar eigen straten niet meer beheerst, op den duur ook haar buitenlandse moralisme verliest. Macron heeft die les op 22 september nog niet geleerd. Zijn land betaalt de rekening.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.