Denemarken heeft er genoeg van. Terwijl Brussel nog jarenlang debatteert over symboolpolitiek en morele vingertjes, zet Kopenhagen door. Europarlementariër Henrik Dahl (Liberal Alliance) deelde het persbericht van de Deense regering en kon zijn enthousiasme nauwelijks verhullen. De kop spreekt voor zich: “Denemarken en een meerderheid van EU-landen pleiten voor terugkeerhubs en opvangcentra buiten Europa.”
De Deense sociaaldemocraten onder premier Mette Frederiksen, al jaren het meest realistische linkse blok van Europa, trekken de kar. En ze doen dat zonder het gebruikelijke schuldgevoel en de virtuele-signaalpolitiek die we in Den Haag en Brussel zo gewend zijn. Dahl, zelf uit de oppositie, spreekt lovende woorden over zijn sociaaldemocratische collega’s in het Europees Parlement. Want wat zij begrijpen, snapt de rest van de Europese linkerzijde nog steeds niet: De verzorgingsstaat overleeft geen onbeheersbare immigratie.
Het sociale contract houdt geen stand als mensen die hun hele leven premies hebben betaald, moeten toezien hoe nieuwkomers direct aanspraak maken op dezelfde uitkeringen. Integratie is geen vrijblijvende suggestie assimilatie is de norm. Geen “tegenburgers”, maar medeburgers. En ja, de invloed van de Moslimbroederschap is een reëel probleem, niet iets wat je wegwuift als “islamofobie”.
Het is verfrissend om dit uit sociaaldemocratische hoek te horen. Terwijl Nederlandse linkse partijen nog steeds doen alsof grenzen een achterhaald concept zijn en elke vorm van selectieve immigratie als racisme bestempelen, kiest Denemarken voor duurzaamheid. Sociale, economische én culturele duurzaamheid.
Waarom dit zo belangrijk is
Een land is geen hotel. Het is geen abstracte waardengemeenschap zonder wortels. Een land is een erfgoed, een cultuur, een gemeenschap die generaties lang is opgebouwd door mensen die er thuishoorden. Net zoals ouders het recht hebben om vermogen op te bouwen voor hun eigen kinderen en dat niet automatisch geconfisqueerd mag worden door de staat, heeft een volk het recht om zijn eigen land door te geven aan de volgende generatie in herkenbare vorm.
Wie dat ontkent en volhoudt dat “we allemaal migranten zijn”, ontkent de geschiedenis en de realiteit. Denemarken weigert die ontkenning. Zij willen afgewezen asielzoekers niet eindeloos in Europa laten rondhangen, maar terugsturen. En als het thuisland niet meewerkt, dan maar via hubs buiten de EU. Pragmatisch. Effectief. Normaal.
De Deense aanpak toont aan dat zelfs sociaaldemocraten kunnen ontwaken uit de multiculturele droom. Het is een les voor alle Europese linkse partijen: stop met het ondermijnen van de verzorgingsstaat, stop met het bagatelliseren van culturele spanningen en stop met het behandelen van de eigen bevolking als een lastige bijkomstigheid.
Tijd voor realisme
Nederland zou deze Deense koers moeten volgen in plaats van halfslachtige compromissen te sluiten die alleen maar meer immigratie en meer problemen opleveren. Want de druk op de verzorgingsstaat, de scholen, de wijken en de sociale cohesie groeit met de dag.
Dankzij Denemarken en een meerderheid van EU-landen komt er eindelijk beweging in Brussel. Terugkeerhubs zijn geen extremisme het is gezond verstand. Het is de erkenning dat een land zijn eigen voortbestaan mag beschermen.
Laten we hopen dat dit het begin is van een bredere kentering. Europa heeft geen behoefte aan meer ideologische experimenten. Het heeft behoefte aan landen die durven te kiezen voor hun eigen volk, hun eigen cultuur en hun eigen toekomst.
Denemarken laat zien hoe dat eruitziet. De rest mag volgen. Of blijven dromen tot de realiteit ze inhaalt.