Drie mensen dood. Een Joodse man, Michael Moshe Mizrahi, lid van het lokale Chabad-centrum, overleden na een spoedoperatie. Een Canadese politieagent ook dood. De schutter zelf neergeschoten. De schietpartij vond plaats in Montréal, in de wijk Côte-des-Neiges, pal naast koosjere winkels, synagogen, Joodse scholen en het Chabad-centrum.
Canadese premier Mark Carney is “geschokt”. De premier van Québec, Christine Fréchette, noemt het een daad die “geen plaats heeft” in de Canadese samenleving en zegt “diep geschokt” te zijn.
En in Nederland? Niets. Of hooguit een kort berichtje ergens in de marge. Terwijl elke Israëlische actie of elk incident in Gaza dagenlang prime time krijgt, met eindeloze analyses, “experts” en morele verontwaardiging.
Het narratief moet overeind blijven.Joden en Israëliërs kunnen alleen maar daders zijn. Dat is het frame dat de mainstream media al jaren probeert te handhaven. Als er een aanslag is op Joodse doelen in het buitenland of het nou in Montréal is, in Londen, in Parijs of waar dan ook, dan is het ineens “niet relevant” of “niet duidelijk antisemitisch”. Of er wordt er meteen bij verteld dat de schutter “incel-ideeën” had, alsof dat het Joodse slachtoffer minder Joods maakt.
Maar als Israël zich verdedigt tegen Hamas of Hezbollah, of als er een incident is waarbij Palestijnse terroristen omkomen, dan is het meteen wereldnieuws met de suggestie dat Joden collectief schuldig zijn. Het is werkelijk om te kotsen. Sinds 7 oktober 2023 zijn er wereldwijd honderden antisemitische incidenten geweest. Synagogen aangevallen, Joden in de straat bedreigd en mishandeld, Joodse scholen en winkels geterroriseerd. In Nederland en België ook. En telkens als het niet perfect past in het “Israël = slecht, Palestijnen = slachtoffer”-verhaal, wordt het geminimaliseerd of genegeerd.
In Montréal lag de schietpartij letterlijk naast Joodse instellingen. Een Joodse man is dood. De Canadese leiders veroordelen het ronduit. En hier? Stilte. Of op z’n best een neutraal “drie doden bij schietpartij in Montréal”.Alsof Joden alleen maar in het nieuws mogen als ze de rol van dader spelen. Als ze slachtoffer zijn, verdwijnt het snel uit beeld. Dat is geen toeval. Dat is bewuste framing.
De media-elite blijft volhouden dat antisemitisme vooral “rechts” of “extreemrechts” is, terwijl het overgrote deel van het geweld sinds 7 oktober uit islamistische en linkse hoek komt. En als er dan toch een incident is dat niet te negeren valt, dan wordt er meteen gezocht naar een excuus (“incel”, “politie was het doel”, “niet duidelijk gemotiveerd”) om te voorkomen dat het narratief kraakt.
Het is achterlijk. En het is gevaarlijk. Want door dit soort selectieve berichtgeving normaliseer je antisemitisme. Je maakt Joden tot tweederangs burgers in het nieuws: hun lijden telt alleen als het past in het gewenste politieke plaatje. Anders is het “niet interessant”.
Michael Moshe Mizrahi is dood. Een Joodse vader, een lid van de gemeenschap, neergeschoten in zijn eigen buurt. En de Nederlandse media haalt er nauwelijks de schouders over op. Dat zegt meer over de media dan over de schutter.
Realistische Reflecties blijft het gewoon benoemen. Omdat iemand het moet doen.