Duitsland laat zien wat er gebeurt als je de knop omdraait. In de eerste helft van 2026 vroegen nog geen 40.000 mensen voor het eerst asiel aan: precies 39.646. Dat is 35 procent minder dan vorig jaar en maar liefst 67 procent minder dan in dezelfde periode van 2024, toen er nog ruim 121.000 eerste aanvragen binnenkwamen. In juni zakte het aantal zelfs naar iets meer dan 4.700, het laagste maandcijfer van het jaar.
Binnenlandminister Alexander Dobrindt (CSU) draait er niet omheen: “Controle, een duidelijke strategie en een vastberaden standpunt werpen hun vruchten af. We hebben de migratie met consequent beleid opnieuw geordend en zullen deze koers resoluut voortzetten.” Strengere grenscontroles, sneller terugsturen van wie geen recht heeft op toegang of bescherming. Simpel. Effectief. Het werkt.
En wat doet Nederland? Wij blijven het land van melk en honing. Het Walhalla voor de Maghreb. Iedereen weet het daar: kom je hier binnen, dan word je opgevangen, gevoed, gehuisvest en voor jaren onderhouden. Versobering? Nee hoor. Want dan zouden de cijfers weleens kunnen dalen, en dat past niet in het linkse wereldbeeld. Hier heerst onwil. Pure, hardnekkige onwil.
Te veel mensen eten ervan. De hele (asiel)industrie van opvang, advocatuur, gemeenten, ngo’s en ambtenaren leeft van de instroom. Zolang de geldkraan open blijft, blijft de aantrekkingskracht bestaan. Mensen uit Marokko, Algerije en elders komen niet omdat ze hier zo graag “integreren”. Ze komen omdat ze weten dat Nederland een zachte landing biedt die in Duitsland steeds moeilijker wordt.
Duitsland bewijst dat het kan. Controle aan de grens, snelle procedures, daadwerkelijke terugkeer. Geen eindeloze procedures, geen hotelopvang, geen verwennerij. En kijk: de cijfers kelderen. Niet omdat de wereld plots veiliger werd, maar omdat het signaal helder is: hier is de deur niet meer wagenwijd open.
In Nederland blijft de elite steken in morele superioriteit. “Rechtsstaat”, “mensenrechten”, “Europa”. Mooie woorden die vooral dienen om de eigen portemonnee en het eigen geweten te sussen. Ondertussen barsten de asielzoekerscentra uit hun voegen, stijgen de kosten en verdwijnt het draagvlak onder de eigen bevolking.
De enige remedie is simpel: geldkraan dicht. Versober de opvang drastisch. Maak Nederland onaantrekkelijk voor wie geen recht heeft op asiel. En begin serieus met remigratie van wie hier niet hoort. Duitsland doet het al. Wij kunnen het ook. Als we tenminste ophouden met het links-liberale theater en eindelijk het landsbelang vooropzetten.
Het kan wél. Alleen hier willen ze het niet.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.