Iran is in alle staten na de dood van opperste leider ayatollah Ali Khamenei op 28 februari bij een Israëlisch-Amerikaanse aanval. In plaats van te dimmen escaleert het regime volop. De staatskrant Hamshahri publiceerde een dodenlijst met dertien namen, waaronder Donald Trump, Benjamin Netanyahu en hoge Amerikaanse en Israëlische functionarissen. Maar ook Europese leiders staan erop: Giorgia Meloni (Italië), Friedrich Merz (Duitsland), Emmanuel Macron (Frankrijk) en Keir Starmer (VK).De nieuwe leider Mojtaba Khamenei liet weten dat wraak “onvermijdelijk” is.
Tegelijkertijd meldt Iran dat een marineofficier omkwam bij Amerikaanse aanvallen op Jask. Het regime dreigt, moordt en provoceert. En laat daarmee zien waarom elke vorm van “de-escalatie” pure zelfmoord is.
Wie nu roept om “de-escalatie” als hoogste goed, begrijpt de realiteit niet. De-escalatie tegenover een regime dat dood en verderf zaait, is geen wijsheid, het is zelfmoord op termijn. Het ayatollah-regime financiert, traint en stuurt terreurorganisaties als Hezbollah, Hamas, de Houthis en tal van milities. Het bouwt aan een nucleair wapen, dreigt openlijk met de vernietiging van Israël en jaagt op tegenstanders over de hele wereld. Joden, dissidenten, vrouwen die hun haar durven te laten zien, homoseksuelen, christenen, bahá’í. Niemand is veilig zolang deze middeleeuwse theocratie bestaat.
Vrede is onmogelijk met ayatollahs aan de macht. Dit is geen “regionale spanning” die je met wat diplomatie kunt sussen. Dit is een ideologisch regime dat existentieel vijandig is tegenover de vrije wereld, tegenover soennitische Arabieren en bovenal tegenover Joden. Ze vieren “Dood aan Amerika” en “Dood aan Israël” niet voor de show. Ze menen het. Ze sturen drones, raketten en moordcommando’s. Ze verbergen zich achter proxies om zelf de handen schoon te houden, terwijl ze ondertussen hun eigen bevolking uitknijpen en ophangen.
Zolang de ayatollahs de scepter zwaaien in Teheran, zal er geen duurzame vrede komen in het Midden-Oosten. Nooit. Elke “deal”, elke adempauze, elke “de-escalatie” wordt door hen gebruikt om zich te herbewapenen, te verrijken en de volgende ronde terreur voor te bereiden. Dat is geen speculatie, dat is hun trackrecord van 47 jaar.
Dit gevecht moet gevoerd worden. De wapenindustrie lacht misschien in haar vuistje bij escalatie maar de echte winnaar bij capitulatie zou het regime zelf zijn. Een regime dat zijn eigen volk gijzelt, buurlanden destabiliseert en openlijk genocide belooft. Het Westen en Israël hebben geen keuze: dit kwaad moet ontmanteld worden. Niet bezet, niet “hervormd” met mooie woorden, maar structureel ontkracht tot het geen bedreiging meer vormt.
Dat betekent druk uitoefenen op alle fronten: militair waar nodig, economisch maximaal, diplomatiek meedogenloos. Steun aan het Iraanse volk dat al decennia onder deze terreur leeft. Steun aan acties die het regime raken in zijn militaire, nucleaire en financiële aderen.
De dood van die marineofficier is geen tragedie die “oorlog dichterbij brengt”. Het is een signaal dat het regime kwetsbaar is. En kwetsbaar moet het blijven tot het breekt.
Zolang de ayatollahs aan de macht zijn, is geen Jood veilig. Geen dissident. Geen vrouw. Geen normaal mens in de regio of ver daarbuiten. Dat is de harde waarheid. Tijd om daarnaar te handelen in plaats van er bang voor weg te rennen.
Dit regime moet vernietigd worden. Niet hervormd. Niet beteugeld. Vernietigd. Voordat de volgende klap niet meer in Jask of Teheran valt, maar in een Europese straat.