Related Posts
Marius Borg Høiby heeft het zwaar. Niet omdat hij in de gevangenis zit voor zijn eigen keuzes, maar omdat zijn moeder, kroonprinses Mette-Marit, ernstig ziek is. De man die zijn leven lang kon doen wat hij wilde, die zich nooit iets van regels of fatsoen aantrok, vindt het nu „ondraaglijk” dat hij niet vrij rond kan lopen terwijl zijn moeder op de wachtlijst staat voor een longtransplantatie. Volgens Noorse media barstte Høiby tijdens een hoorzitting bijna in tranen uit. „De situatie van mijn familie is al moeilijk genoeg. Ik wil er graag zijn voor mijn moeder, die er heel, heel slecht aan toe is.” Hij mag haar maar één keer per week zien. En elke zondag, zo klaagt hij, kan de laatste keer zijn. Ach gut.
Laten we even realistisch zijn. Marius Borg Høiby is geen zielig jongetje dat door het noodlot is getroffen. Hij is een man die herhaaldelijk heeft laten zien dat hij lak heeft aan wetten, aan normen en aan de gevolgen voor anderen. Zijn gedrag, de feesten, de drugs, de arrestaties, de chaos heeft jarenlang de Noorse koninklijke familie achtervolgd als een schaduw. En ja, datzelfde gedrag heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de immense stress waaronder zijn moeder al jaren gebukt gaat. Chronische longaandoening, longtransplantatie in het vooruitzicht… je hoeft geen arts te zijn om te begrijpen dat constante zorgen en publieke schandalen een lichaam niet ten goede komen.
Nu zit hij vast en ineens is familie het allerbelangrijkste. Nu wil hij „er zijn voor zijn moeder”. Nu is „samen zijn als gezin in zo’n tijd heel belangrijk”. Waar was die mooie familiegedachte toen hij de ene na de andere rel veroorzaakte? Waar was dat besef van verantwoordelijkheid toen hij zijn eigen pleziertjes boven alles stelde?
De schurk in zijn eigen verhaal
Høiby zou zo de schurk uit een James Bond-film kunnen zijn: verwend, arrogant, met een air van onaantastbaarheid, tot het moment dat de rekening gepresenteerd wordt. Alleen is dit geen film. Dit is het echte leven van een familie die al decennia probeert te doen alsof alles koek en ei is, terwijl de oudste zoon keer op keer de boel op stelten zet. En nu het écht misgaat met Mette-Marit, speelt hij de rol van de gekwelde zoon die zo ontzettend graag bij zijn moeder wil zijn.
Sorry, maar wie zijn kont verbrandt, moet op de blaren zitten. Dat geldt voor iedereen. Ook of juist voor iemand die toevallig in het koninklijk paleis is opgegroeid. Gevangenisstraf is geen pretpark. Dat is precies het punt. Je kunt niet jarenlang roekeloos leven en dan verwachten dat de consequenties even netjes aan de kant gaan als je moeder ziek wordt. Zo werkt de wereld niet. Zo werkt de werkelijkheid niet.
Mette-Marit verdient mededogen. Ze heeft een zware last gedragen: een chronische ziekte, een publieke rol, en een zoon die haar meer kopzorgen dan vreugde heeft gebracht. Dat Høiby nu opeens de toegewijde zoon uithangt, komt vooral over als een ultieme poging tot zelfmedelijden. Alsof de gevangenis de echte boosdoener is, en niet zijn eigen keuzes.
Conclusie
Marius Borg Høiby, je hebt je hele volwassen leven lang laten zien wie je bent. Nu mag je dat ook voelen. Geen vervroegde vrijlating op basis van emotionele chantage. Geen speciale behandeling omdat je moeder toevallig met de kroonprins (zijn stiefvader red.) getrouwd is. Ga zitten op die blaren. En als je écht iets wilt doen voor je moeder, begin dan eens met reflecteren op hoe je daar terecht bent gekomen. Dat zou pas écht een daad van liefde zijn. Maar zoiets verwachten van jou… tja. Realistisch gezien blijft het bij tranen tijdens een hoorzitting. Soms is de werkelijkheid gewoon hard. En verdiend.