Na de 3-0 zege van Marokko op Canada in de achtste finales van het WK 2026 barstte in Amsterdam het feest los. Wat begon als vreugde ontaardde al snel in grootschalig wangedrag: grote groepen jongeren maakten zich schuldig aan roekeloos rijgedrag, het gooien van vuurwerk en het provoceren van de politie. De Mobiele Eenheid greep niet in. Waarom niet? Omdat handhaven op die “kleine vergrijpen” volgens de politie tot “oorlog” zou leiden. De Telegraaf sprak erover met Sander van der Hulle, Algemeen Commandant van de Mobiele Eenheid in Amsterdam. Zijn woorden zijn glashelder: „Als je gaat handhaven op kleine vergrijpen, wordt het oorlog.”
Hij legt uit dat de politie zorgvuldig kiest wanneer ze wel of niet optreedt. Bij relatief kleine overtredingen zoals beschreven, wordt soms bewust niet ingegrepen om te voorkomen dat de situatie escaleert. In Amsterdam-West zou ingrijpen kunnen betekenen dat de ME de hele avond bezig is met rellen, ingegooid glas en in brand gestoken auto’s.
Dit is geen de-escalatie. Dit is capitulatie. Laten we het even duidelijk benoemen: de politie geeft hier openlijk toe dat ze de wet niet durft te handhaven uit angst voor de gevolgen. Niet omdat het niet mag, niet omdat het niet kan, maar omdat “het oorlog wordt”. Dat is geen politiewerk. Dat is puur capitulatie voor tuig dat zich meester voelt op straat.
En ja, dan komt de vraag die steeds vaker opduikt: waar is de rechtsstaat gebleven? In welk land leven we eigenlijk? Een land waar de politie toegeeft dat ze kleine vergrijpen links laat liggen omdat de daders anders “oorlog” maken, maar tegelijkertijd hardhandig optreedt tegen Nederlandse boeren die voor hun agrarische bestaan demonstreren of tegen burgers die zich verzetten tegen een AZC in hun eigen straat.
Marokkanen zijn heer en meester op straat. De blanke boer of gewone Nederlander wordt kapotgeslagen of gearresteerd als hij zijn mond opendoet voor zijn eigen land. Dat is geen gelijke behandeling. Dat is two tier policing in de puurste vorm. Twee maten, twee gewichten. Eén voor de eigen bevolking, één voor de groepen die zich al jarenlang ongestraft misdragen.
Ongekend deze capitulatie
De ME-commandant zegt het zelf: ingrijpen zou kunnen leiden tot ruiten die worden ingegooid en auto’s die in brand vliegen. Dus kiest de politie ervoor om níét in te grijpen. Relschoppers zien dat als pure zwakte en terecht. Want zwakte is het. De politie is allang niet meer de baas op straat. Ze managen de chaos, in plaats van die te bestrijden.
Alles is een ellende aan het worden. De straten van Amsterdam (en andere steden) na een Marokkaanse overwinning zijn al jaren een voorspelbaar circus van vuurwerk, gevaarlijk rijgedrag, vernielingen en intimidatie. En elke keer weer dezelfde reactie: niet handhaven, want “het wordt oorlog”.
De vraag is niet meer óf dit doorgaat. De vraag is hoe lang de gewone Nederlander dit nog accepteert. Want een rechtsstaat die zich laat chanteren door tuig dat dreigt met geweld, is geen rechtsstaat meer. Het is een façade.
De politie mag dan kiezen voor “de-escalatie”. De werkelijkheid is capitulatie. En die capitulatie is ongekend.