Als een film zo hard aankomt dat Duitsland hem verbiedt en moslimpropagandisten compleet door het lint gaan, dan weet je één ding zeker: hij raakt een zenuw. Mosab Hassan Yousef, geboren in Ramallah als zoon van een Hamas-oprichter, voormalig Shin Bet-informant en één van de scherpste critici van de terreurbeweging waar zijn eigen vader bij hoorde, laat er geen gras over groeien.
Op X haalt hij genadeloos uit naar de critici van Citizen Vigilante. De film toont wat er écht gebeurt in Europese steden: pooiersbendes, geweld, misdaad en het beschermen van daders binnen bepaalde gemeenschappen. Moslimactivisten schreeuwen moord en brand over “opruiing” en “extreemrechts”. Yousef: “Huil maar een rivier, verdomme.”
Hij slaat de spijker op z’n kop. Drie jaar lang ontkenden, relativeerden of vierden velen de gruwelen van 7 oktober inclusief de systematische verkrachtingen. Ze demoniseerden Israël met bloedlaster, verspreidden leugens en misbruikten de westerse vrije meningsuiting om haat te zaaien. Nu een film de spiegel voorhoudt aan hun eigen gedrag in Europa, roepen ze opeens om censuur.
Die ene scène
Yousef wijst vooral naar één scène die ze écht bang maakt. Een vigilante executeert niet alleen de verkrachter, maar de hele familie, vader, moeder, broer, zus. Waarom? Omdat de familie koos om de dader te beschermen (“Hij is nog jong”) in plaats van het slachtoffer. Yousef: dat is exact wat veel in die gemeenschap deden na 7 oktober. Ze ontkenden de verkrachtingen, vierden ze als “weerstand”, bespotten de Joodse slachtoffers en stonden aan de kant van de monsters.
Nu The Vigilante terugslaat, kunnen ze het niet aan. “Jullie hebben jarenlang een religieuze minderheid gepest en gedemoniseerd op basis van leugens. Nu komt dezelfde energie terug op basis van waarheid.” Wat je geeft, is wat je krijgt. Karma is geen bitch, ze is een koningin. En het janken en zeuren is al begonnen.
Duitsland verbieden van de film is veelzeggend. In plaats van de problemen aan te pakken, no-go zones, parallelle samenlevingen, import van culturen die haaks staan op de onze, kiest men voor censuur. Net zoals in Nederland en de rest van Europa. Liever de boodschapper (of de filmmaker) de mond snoeren dan de ongemakkelijke realiteit onder ogen zien.
Mosab Hassan Yousef weet waar hij over praat. Hij brak met Hamas, riskeerde zijn leven voor de waarheid en kent de ideologie van binnenuit. Als zo iemand zegt dat de film een spiegel is die ze niet willen zien, dan moeten wij juist kijken. Niet omdat het een Oscar-waardig meesterwerk is (Yousef noemt het zelf low-budget), maar omdat de boodschap raakt aan wat velen allang voelen: genoeg is genoeg.
De woede over Citizen Vigilante bewijst precies waarom hij nodig is. Ze zijn niet bang voor een film die zij als irrelevant wegzetten. Ze zijn bang voor de waarheid die langzaam maar zeker een breekpunt bereikt in Europa.
Bekijk de video. Deel hem. En realiseer je dat maatschappelijke spanningen niet uit het niets ontstaan. Wie problemen jarenlang bagatelliseert of wegwuift, moet niet verbaasd zijn wanneer de gevolgen zichtbaar worden. Realisme begint met de feiten onder ogen zien. De werkelijkheid laat zich niet wegpoetsen.




