Related Posts
Twee jaar geleden vonden haar naasten haar lichaam na een wanhopige zoektocht. Philippine Le Noir de Carlan was 19. Studente. De verdachte: Taha Oualidat. Marokkaans, eerder veroordeeld voor verkrachting, daarna vrijgekomen en volgens de autoriteiten verplicht het land te verlaten. Toch bleef hij in Europa. Nu wordt hij opnieuw verdacht van een ernstig misdrijf. Eén leven beëindigd. Een toekomst voorgoed weg.
Martin Sellner herinnerde er vandaag aan op X, als initiatiefnemer van de Save Europe Act. Niet als poëzie. Als aanklacht. Als een veroordeelde verkrachter ondanks een uitzettingsbevel kan blijven, wordt het risico doorgeschoven naar de samenleving. Na het volgende drama volgen verklaringen over veiligheid en gedeelde waarden. Veel minder aandacht gaat uit naar de vraag waarom die OQTF1 nooit daadwerkelijk is uitgevoerd.
Dit is geen incident. Dit is beleid met een lichaam
Hij was al veroordeeld. Hij had Frankrijk allang uit gemoeten. Hij was er nog. Niet door een onverklaarbare samenloop van omstandigheden, maar doordat een systeem dat uitzetting beveelt die uitzetting niet weet af te dwingen. Strafvermindering, opvang, procedures, beroep. De tijd verstrijkt, het bevel blijft papier. Tot het opnieuw misgaat en een familie achterblijft met de gevolgen.
Wie dit tot „een zielig geval” reduceert, misbruikt de politieke boodschap. Philippine kreeg geen tweede kans. Europa geeft daders er wél een. En nog een. En nog een, tot de statistiek een voornaam wordt.
Sellner trekt die redenering vervolgens door naar heel Europa. Daarmee maakt hij van één zaak een veel bredere politieke aanklacht. Het is ook de reden dat een beweging als de Save Europe Act bestaat. Niet omdat Europeanen ineens wreed zijn geworden. Omdat de elite weigert de simpelste opdracht van een staat uit te voeren: de eigen bevolking beschermen tegen wie hier niet mag zijn en al bewezen heeft gevaarlijk te zijn.
Waarom de Act ertoe doet
De Save Europe Act van Sellner, Eva Vlaardingerbroek en andere initiatiefnemers eist wat Brussel taboe heeft verklaard: een moratorium op niet-Europese instroom, grenzen die geen theater zijn, snelle terugkeer, remigratie van illegalen, afgewezen asielzoekers en criminelen, een einde aan trekkers via uitkeringen. De Commissie wilde de burgerinitiatief-registratie niet. Discriminatie, klonk het. Europese waarden.
Vertaald: het beschermen van Europeanen tegen vervanging én tegen recidive mag geen voorstel zijn. Het begraven van een studente na een eerdere verkrachtingsveroordeling mag wél een „complex dossier” heten.
Dat is precies waarom de beweging ertoe doet. Niet als heiligenclub. Als breekijzer. Als de zin die in Den Haag, Parijs en Brussel niet mag: wie hier illegaal is of ernstig crimineel is, gaat terug. Punt. Geen quiz. Geen LARP. Geen nieuwe kans op kosten van het volgende meisje.
Een mensenleven laat zich niet reduceren tot een demografische rekensom. Philippine had een gezin kunnen stichten, kinderen kunnen krijgen, misschien ooit kleinkinderen. Die mogelijke toekomst is haar ontnomen. Dat kun je benoemen zonder in etnische theorieën te vervallen. Net zo min kun je beweren dat „linkse vrouwen” door hun politieke keuzes verantwoordelijk zijn voor het geweld dat hun wordt aangedaan. Daarmee leg je collectieve schuld bij een hele groep. Beleid en de uitvoering daarvan mogen keihard worden bekritiseerd. Vrouwen als groep verantwoordelijk stellen voor wat individuele vrouwen overkomt, is iets anders.
De herinnering is het argument
Twee jaar later is Oualidat verdachte van moord en verkrachting in recidive. Philippine is nog steeds 19. De Commissie is nog steeds beledigd door remigratie. En de Save Europe Act is nog steeds de beweging die de volgorde omdraait: eerst de doden noemen, dan de regel die hen mogelijk maakte.
Wie dat extreem vindt, moet uitleggen wat beschaafd is aan een uitzettingsplicht die eindigt met moord in een park. Europa heeft weinig aan hashtags zolang staten hun kerntaken niet waarmaken: grenzen bewaken, uitzettingsbesluiten uitvoeren en burgers beschermen. Zonder die uitvoering blijft de rest vooral symboliek, tot het volgende drama weer even de tijdlijn beheerst.
- OQTF staat voor Obligation de quitter le territoire français: een Frans bestuurlijk bevel waarmee een vreemdeling wordt verplicht Frankrijk te verlaten, doorgaans omdat diegene geen recht (meer) heeft om er te verblijven. ↩︎
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.