Participatie met inwoners blijft in Almere een heikel punt. Op papier is iedereen ervoor. In de praktijk betekent het vaak: u mag komen kijken naar een plan dat al grotendeels staat. Daarna heet het “in gesprek zijn met de buurt”.
Bij FVD Almere staat het NCCW-terrein in Almere Haven nog gewoon op de agenda. Terecht. Want hier botst alles wat lokale politiek lastig maakt: woningnood, schaal, verkeer, groen, en de vraag of Haven nog Haven mag blijven.
Het oude NCCW-kantoor aan de Markenlaan is weg. Op die plek, en in samenhang met het sportpark van FC Almere, wil de gemeente samen met woningcorporatie De Alliantie zo’n 370 woningen. Sociale huur, middenhuur, koop. Plus een impuls voor de voetbalclub. Wethouder Paul Tang noemt het een kans voor Havenaren om in Haven te blijven. Mooie zin. Alleen: omwonenden van De Marken waarschuwen al voor “Bijlmer-achtige flats in ons dorp”, te veel bouwlagen en honderden extra verkeersbewegingen per dag.
Dat is geen automatisch nimbyïsme. Haven is het oudste stadsdeel van Almere. Laag, dorps, menselijke maat. Wie daar negen lagen plant alsof het een binnenstedelijke verdichtingsopgave in Rotterdam-Zuid is, moet niet verbaasd zijn dat bewoners zich overvallen voelen. Er zijn bijeenkomsten geweest. Er is een klankbordgroep. Er zijn verslagen. Dat is niet niets. Het is ook nog geen zeggenschap.
FVD-raadslid Hans Hodde zei het bij de behandeling precies zoals het gezegd moet worden: “We moeten bouwen. De woningnood is groot en veel Almeerders wachten op een woning. Maar bouwen doe je mét de stad, niet over de hoofden van inwoners heen. Luister naar omwonenden, zorg voor goede participatie en verlies de leefbaarheid niet uit het oog. En voor Almere Haven geldt wat ons betreft één duidelijke voorwaarde: bouwen ja, maar met behoud van het unieke dorpse karakter en de menselijke schaal van Almere Haven.” Dat is geen tegenstribbelen om het tegenstribbelen. Dat is de enige volwassen positie. Nederland heeft te weinig huizen. Almere moet bouwen. Havenaren hebben kinderen, starters en ouderen die willen doorstromen. Een leeg, verloederd kantoorterrein vol asbest en vandalisme als eeuwige ruïne laten liggen, is ook geen liefde voor de buurt.
Maar “we moeten bouwen” is geen vrijbrief om de schaal van een stadsdeel te slopen. Participatie die begint nadat de aantallen en de hoogtes politiek al comfortabel aanvoelen, is schijnparticipatie. Dan mag de burger nog kiezen welke kleur de gevelsteen krijgt. Niet of het plan past.
De echte test is simpel. Wordt de inbreng van omwonenden zichtbaar in minder massa, lagere randen naar De Marken, fatsoenlijke ontsluiting en groen dat geen reststrook is? Of blijft het college herhalen dat er “oog voor de buurt” is, terwijl de stapeling van projecten de leefbaarheid langzaam opvreet?
FVD houdt het dossier vast. Dat is lokaal bestuur zoals het bedoeld is: niet meewaaien met de persconferentie, maar de voorwaarde hardop blijven stellen. Bouwen ja. Over de hoofden van Havenaren heen: nee.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.