Related Posts
Keir Starmer heeft besloten: social media verboden voor kinderen onder de 16, met mogelijke tijdsklokken voor 16- en 17-jarigen. Het klinkt als ouderwetse kinderbescherming. Maar dit is veel meer. Dit is de perfecte trojan horse voor verplichte digitale identificatie van iedereen. En dit beleid komt ook naar de EU, wellicht al na de zomer.
De Britse regering grijpt een écht probleem (de verwoestende impact van smartphones en algoritmes op jonge breinen) aan om een infrastructuur van controle te bouwen die verregaande consequenties heeft voor álle burgers, niet alleen voor kinderen.
Iedereen moet zich legitimeren
Om kinderen écht buiten te houden, volstaat geen simpele leeftijdsverklaring. Iedereen die online wil, moet zich identificeren. Privacy-vriendelijk zou dat kunnen met Zero Knowledge Proof (ZKP): cryptografisch bewijs dat je oud genoeg bent, zonder je volledige identiteit prijs te geven. Maar die technologie is nog lang niet overal klaar voor gebruik.
In de praktijk betekent het: vertrouwen op een derde partij, de overheid of bedrijven als Persona of Yivi, die jouw ID-gegevens beheert. Alternatieven zoals “ik zeg dat ik 18 ben”, een selfie met gezichtsscan of je paspoort uploaden zijn onbetrouwbaar en vragen om datalekken. Leeftijdsverificatie wordt zo de ultieme onboarding-use case voor digitale ID’s. Tot nu toe had de gemiddelde burger geen enkele reden om zo’n wallet te nemen. Nu wel. En als je eraan gewend bent voor Instagram of TikTok, waarom dan niet voor het hele internet?
De diepe maatschappelijke schade
Dit beleid ondermijnt het ouderschap op een ongekende manier. Ouders kunnen niet meer geleidelijk introduceren, per kind afstemmen of zelf grenzen stellen. Het wordt binair: alles mag of niets mag. De staat neemt de regie over.
Wie bepaalt eigenlijk wat “social media” is? BlueSky mag blijkbaar wel, maar YouTube wordt voor 16-jarigen verboden. Alleen YouTube Kids is toegestaan. Een absurde machtsoverheveling. Platforms met echte toegevoegde waarde voor jongeren (hulp zoeken bij depressie, contact met gelijkgestemden die dezelfde worstelingen hebben) verdwijnen gewoon.
En dan de privacy. Zelfs met ZKP is die niet waterdicht. Infrastructuur lekt altijd. Anonimiteit op het internet verdwijnt. Wie weet dat hij bekeken wordt, past zijn gedrag aan: zelfcensuur. De EU Digital Identity Wallet verplicht die privacy trouwens niet eens volledig. Dit is het einde van het open internet zoals we dat kenden.
Het echte probleem blijft liggen
Niemand ontkent de ravage die smartphones en sociale media aanrichten bij jongeren: aandachtsstoornissen, angst, depressie, isolement. Maar dit verbod lost het niet op. Jongeren swipen gewoon door in games, WhatsApp, privéberichten, pornosites of via VPN. De alomtegenwoordigheid van het scherm blijft.
Er is geen serieuze poging gedaan om het cultureel aan te pakken. Geen sterke sociale norm tegen smartphones voor jonge kinderen, zoals we dat wél hebben bij alcohol. Geen focus op educatie en ouderlijke verantwoordelijkheid. In plaats daarvan kiest de overheid voor centrale controle in plaats van technische tools rechtstreeks aan ouders te geven.
Big Brother is watching you!
Starmers ban is geen bescherming. Het is een versnelling richting een surveillancestaat waarin je je moet legitimeren om te mogen spreken, kijken of verbinden. Het went een hele generatie aan digitale ID’s. Het normaliseert dat de overheid meekijkt. Het vervangt ouderlijk mandaat door staatsmandaat.
De Britten gaan nu massaal VPN’s kopen. Recordomzet voor die providers. Proficiat. Maar de echte winnaars zijn de overheden die stap voor stap het vrije internet ombouwen tot een geverifieerd, traceerbaar en controleerbaar systeem.
Dit komt ook onze kant op. De tijd om wakker te worden is nu. Laten we het mandaat over ons eigen leven, ons eigen schermgebruik en de opvoeding van onze kinderen niet uit handen geven. Ja, er is een probleem met jongeren en schermen. Maar de oplossing ligt in cultuur, opvoeding en ouderlijke tools. Niet in een digitaal paspoort voor het hele internet. Erken het probleem, maar kies de juiste remedie. Niet deze Orwelliaanse shortcut.