Related Posts
Ken je hem nog? Tjeerd de Groot, het voormalige D66-Kamerlid dat geen blad voor de mond nam. Terwijl de rest van het kartel in wollige taal over “transitie”, “duurzaamheid” en “natuurinclusieve landbouw” sprak, zei De Groot klip en klaar wat het masterplan was: ausradieren. Weg met die vieze, stinkende boeren. Halveer de veestapel. Opruimen die handel.
Jan Dijkgraaf schreef er vanochtend een treffend Briefje over en Caroline van der Plas reikte hem onlangs niet voor niets de spreekwoordelijke “Tjeerd de Groot-award” uit. Want eerlijk is eerlijk: waar de meeste D66’ers en VVD’ers eromheen draaiden, was De Groot tenminste helder. Hij wilde die boeren weg. Niet voor het mooie gras, niet voor de schattige lammetjes, maar voor zonneparken, nieuwbouwsteden van Rob Jetten en azc’s vol jonge alleenstaande mannen.
De Grote Leugen van de transitie
Iedereen met meer dan basisschoolniveau begreep het destijds al: het ging nooit om stikstof. Het ging om ruimte. Ruimte voor de groene droom van D66. Ruimte voor panelen, importgas, windmolens en massa-immigratie. De boer was daarbij vooral een obstakel. Een ouderwetse hindernis op weg naar het moderne, urbane, CO2-neutrale paradijs.
En nu, jaren later, zien we precies hoe dat paradijs eruitziet. Minister Jaimi van Essen van D66 gaat vrolijk verder waar De Groot begon. De stikstofplannen blijven totalitair gestoord, de boeren worden langzaam gewurgd en het volk kijkt toe hoe hun belastinggeld wordt gebruikt om het eigen platteland kapot te maken.
De ultieme hypocrisie: Not In My Backyard
Wat Dijkgraaf zo mooi onder de neus wrijft, is de werkelijke praktijktest. Een onderzoek in het AD laat zien wat iedereen allang wist: slechts 9 procent van de Nederlanders vindt het prima als er een azc in de eigen buurt komt. 91 procent zegt: niet in mijn achtertuin. En 85 procent wil die jonge, alleenstaande mannen al helemaal niet in de straat.
De Groot woont zelf in het pittoreske Friese Woudsend. Een prachtig dorpje, tot diezelfde jonge mannen er in de zomer massaal neerstrijken voor bier en bootjes. Overlast. Lawaai. Gedoe. En plotseling blijkt: locatie, locatie, locatie. Zijn mooie huisje staat al meer dan vier maanden te koop. Geen koper te vinden.
Welkom in de realiteit, Tjeerd. Want precies dat is wat er gebeurt als Den Haag de “diversiteit” en de “internationale verplichtingen” bij gewone Nederlanders in de tuin dumpt. Dan ineens is het niet meer zo nobel. Dan ineens telt je eigen rust, je eigen dorp, je eigen leefbaarheid wél. Dan ineens snap je waarom boeren vechten voor hun grond, hun bedrijf en hun toekomst.
Eerlijk, maar fout
De Groot was eerlijk. Dat moeten we hem nageven. Hij loog niet over de intenties. Hij wilde de veestapel halveren, de boeren marginaliseren en het platteland herinrichten naar D66-maatstaven. Geen poespas, geen mooie woorden. Gewoon: weg ermee.
Maar eerlijk fout blijft fout. Terwijl De Groot nu als een soort Ger Koopmans-light bij de Waddenvereniging zit en zijn huis niet kwijt kan, gaan de boeren door met vechten. Het Nederlandse volk blijft massaal “Not In My Backyard” roepen als het om azc’s gaat. En D66 gaat onverstoorbaar door met het kapotmaken van wat generaties hebben opgebouwd.
Tjeerd de Groot was de man die zei wat hij dacht. Jammer genoeg dacht hij precies het verkeerde. En nu betaalt hij, net als veel anderen, de prijs van zijn eigen ideologie. In zijn eigen achtertuin.