Related Posts
In een interview met de Britse oud-minister Jacob Rees-Mogg houdt hij driemaal vol dat Hitler “geen oorlog met het Verenigd Koninkrijk wilde”, en eist hij tweemaal dat Rees-Mogg dat “erkent”. Alsof de geschiedenis een onderhandeling is die je wint door een zin hard genoeg te herhalen.
Hitler wilde geen oorlog met Groot-Brittannië op de manier waarop een overvaller geen gevecht wil met zijn slachtoffer. Hij wilde dat Londen opzij stapte terwijl hij Europa innam. Dat is geen vredesgezindheid. Dat is een eis tot medewerking.
De feiten zijn niet ingewikkeld. In maart 1939 garandeerde Groot-Brittannië publiekelijk de onafhankelijkheid van Polen. Hitler viel Polen in september toch binnen. Daarna volgden Denemarken, Noorwegen, Nederland, België, Frankrijk. Wie dat leest als “hij wilde geen oorlog met de Britten”, leest de wens van de agressor als bewijs van zijn onschuld. Rees-Mogg zei het droog: “Ik ben zeer verbaasd dat je op het randje van het verdedigen van Hitler balanceert.” Carlson antwoordde sarcastisch dat hij dan wel een geheime nazi zou zijn, en verduidelijkte meteen dat hij noch een geheime nazi is, noch een openlijke nazi. Hij wil alleen helder nadenken over oorzaak en gevolg. Helder nadenken ziet er anders uit.
Carlson zei ook dat hij nooit heeft begrepen waarom Groot-Brittannië in de Tweede Wereldoorlog vocht. Polen zou “niets met hen te maken hebben”. Hitler had volgens hem een punt over het Verdrag van Versailles: een deel van Polen was Duits gebied met Duitsers erin, “en dat was trouwens waar”. De Britten zouden de Duitsers hebben aangevallen, niet andersom. En toen Rees-Mogg opmerkte dat ze anders Duits zouden spreken, kwam het antwoord: “Who cares?” Er wonen in Groot-Brittannië toch al mensen die geen Engels spreken. Dan is een Europese taal ook welkom.
Dat is geen analyse. Dat is de rekening van 1940 wegwuiven omdat het rijk daarna kleiner werd. Ja, Groot-Brittannië betaalde een prijs. Het rijk brokkelde af, de schulden stapelden zich op, de doden lagen in de tienduizenden. De alternatieve prijs was een Europa onder nazi-heerschappij, met Groot-Brittannië als toeschouwer of als volgende doelwit. Rees-Mogg hield dat staande: anders waren ze binnengevallen. Carlson vond de oorlog alsnog geen goed idee.
Wie Hitlers eigen woorden als bewijs neemt dat hij vrede wilde, vergeet wat die woorden waard waren. München was ook een belofte. De garantie aan Polen was ook een stuk papier. De inval volgde toch. Een man die Oostenrijk annexeert, Tsjecho-Slowakije ontmantelt en Polen binnenvalt, hoeft niet eerst Londen de oorlog te verklaren om een veroveraar te zijn. Hij hoeft alleen maar te eisen dat niemand hem tegenhoudt.
Carlson zegt dat hij Hitler niet verdedigt. Dan moet hij ophouden Hitlers casus voor de inval in Polen na te praten, de Britse oorlogsverklaring als de eigenlijke agressie te framen, en “who cares” te antwoorden op de vraag wat een nazi-overwinning voor Groot-Brittannië had betekend. Drie keer volhouden dat Hitler geen oorlog wilde, is geen nieuwsgierigheid. Het is revisionisme met een microfoon.
De weg kwijt. En hardop.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.