Related Posts
Vandaag is het weer circus in Den Haag. De Tweede Kamer gaat in debat over het ultimatum van de vakbeweging inzake de bezuinigingen op sociale zekerheid. FNV, CNV en VCP stelden het kabinet-Jetten een ultimatum: haal die miljardenkappen op WW, WIA en AOW van tafel, anders stakingen en landelijke acties. Het kabinet schrok terug, trok wat plannetjes voorlopig in, maar de bonden zijn nog lang niet tevreden. Acties blijven dreigen, inclusief ov-stakingen. En dus mag de Kamer vandaag weer praten, praten, praten.
Opvallend: alle 17 fracties zijn vertegenwoordigd. Dat klinkt democratisch, maar in de praktijk betekent het vooral dit: de kans dat het debat écht over de kern gaat, is klein. Sociale zekerheid, een fatsoenlijk vangnet voor werkende Nederlanders die pech hebben, staat nou eenmaal niet bij iedere (splinter)partij bovenaan de prioriteitenlijst. We krijgen dus weer het bekende geneuzel over “inclusiviteit”, “kwetsbare groepen” en “klimaat.” Terwijl het eigenlijk maar om één ding zou moeten draaien: hoe houden we ons stelsel betaalbaar, eerlijk en gericht op echte Nederlanders die bijdragen in plaats van alleen maar trekken?
De vakbonden hebben een punt als ze zeggen dat mensen met zware beroepen niet de dupe mogen worden. Maar laten we eerlijk zijn: de bonden zijn zelf ook niet heilig. Te vaak verdedigen ze een stelsel dat mensen te lang in de uitkering houdt, instroom vergemakkelijkt en hervorming blokkeert. Ondertussen loopt de premiedruk op voor de werkende middenklasse, terwijl Nederland kampt met massa-immigratie, asielkosten en een zorginfarct. Geld is niet onbeperkt. Iets moet er gebeuren.
Gelukkig komen vandaag de realistische kanonnen aan het woord. Geert Wilders (PVV) zal ongetwijfeld weer scherp de vinger op de zere plek leggen: prioriteit aan eigen mensen, geen kaasschaaf op de rug van hardwerkende Nederlanders terwijl we miljarden wegpissen aan ontwikkelingshulp, klimaatwaanzin en asiel. Struijs, Vermeer, Markuszower en Mona Keijzer die weten waar het over gaat. Geen wollig gelul, maar nuchter realisme: een sociale zekerheid die beschermt wie het verdient, niet een hangmat voor iedereen die even geen zin heeft.
De rest? Verwacht vooral theater van links en midden. GL-PvdA en D66 die roepen om “solidariteit” (met andermans portemonnee), VVD die weer eens door de knieën gaat voor coalitiebelangen, en de kleine partijtjes die hun paradepaardje van de dag erin gooien. Terwijl de echte problemen, UWV-chaos, fraude, te hoge instroom en een arbeidsmarkt die schreeuwt om mensen ondergesneeuwd raken.
Dit debat toont pijnlijk duidelijk waar Nederland aan lijdt: versnippering, prioriteitenverwarring en een gebrek aan ruggengraat om keuzes te maken. We kunnen niet alles betalen. Niet de open grenzen, niet de groene dromen, niet een onbeperkte sociale zekerheid én een betaalbaar land voor onze eigen burgers.
Realisme is bittere noodzaak. Laat Wilders, Keijzer en de andere kanonnen vandaag hun punt maken. Geen halfzachte compromissen die de rekening doorschuiven naar onze kinderen. Bescherm de sociale zekerheid voor wie écht bijdraagt aan Nederland. De rest is luxe die we ons niet meer kunnen permitteren. Nederland kijkt toe. En het geduld raakt op.