Eindelijk eens goed nieuws uit Lansingerland. Het absurde plan van de gemeente om in een nieuwbouwwijk in Bleiswijk zes straten Arabische namen te geven, Wadi Musa, Wadi Damm, Wadi Rum, Wadi Shab, Wadi Draa en Wadi Mansour is van tafel geveegd. Na stevig bezwaar van 44 omwonenden krijgt de wijk nu fatsoenlijke Nederlandse namen: Kolenschuitpad, Westlanderstraat, Praamplantsoen, Trekschuit, Veilingschuit en Tuindersvlet. Namen die wél iets met de streek te maken hebben: watervervoer, tuinbouw, onze eigen geschiedenis.
Dit is precies hoe het moet. Een groep bewoners die niet lijdzaam toekijkt hoe hun nieuwe woonomgeving wordt geïslamiseerd onder het mom van “wadi’s” (Arabisch voor droge rivierbedding, hier ineens een duurzaamheidscliché). Ze dienden bezwaar in, wezen op het ontbreken van elke band met Bleiswijk en zeiden hardop wat velen denken: “Laten we gewoon bij onszelf blijven.” Punt.
In Jordanië komt geen Waalstraat en in Iran geen Jezus Christusstraat. Waarom zouden wij dan onze straten moeten volplakken met Midden-Oosterse termen?
De Commissie Naamgeving had weer eens een briljante ingeving. Want ja, die greppels heten toevallig “wadi” in het Arabisch, dus meteen zes straatnamen importeren. Alsof Nederland geen eigen taal, geen eigen erfgoed en geen eigen identiteit meer heeft. Het is hetzelfde patroon als overal: stiekem, via commissies en ambtenaren, ons straatbeeld, onze scholen, onze cultuur een beetje “verrijken” tot er niets meer over is.
Gelukkig werkte het verzet. De gemeente bond in. Dat bewijst iets belangrijks: gestoorde overheidsbeslissingen zijn niet onvermijdelijk. Ze zijn terug te draaien als genoeg mensen hun mond opendoen en niet bang zijn om voor “niet inclusief” te worden uitgemaakt. 44 omwonenden waren genoeg om dit tegen te houden. Stel je voor wat er gebeurt als het er honderden of duizenden zijn.
Zie de afbeelding hierboven. Je moet er toch niet aan denken dat dit straks ons straatbeeld wordt? Blauwe borden met Profeet Mohammedplein, Ibn Rushdstraat, Salah ad-Din Al Ayyubistraat en de rest. Terwijl de achtergrond nog gewoon Hollands is. Dat is geen integratie, dat is vervanging. Langzaam maar zeker onze eigen namen, ons eigen verhaal wegpoetsen.
Gelukkig koos Bleiswijk voor de Nederlandse variant. Namen die herinneren aan schuiten, tuinders en het water dat ons land heeft gemaakt. Dat is geen kleinburgerlijkheid, dat is gezond verstand. Dat is vasthouden aan wie we zijn.
Realistische reflectie: dit soort kleine overwinningen zijn cruciaal. Ze laten zien dat de geleidelijke islamisering en vervreemding niet onomkeerbaar is. Als omwonenden, als burgers, als lezers van Realistische Reflecties massaal bezwaar maken, mailen, petities starten en hun stem laten horen, dan kan Den Haag, de provincies en de gemeenten niet anders dan luisteren. Blijf het doen. Hou vol. Want als we dit soort dingen laten gebeuren, dan is over tien jaar niet alleen Bleiswijk, maar half Nederland onherkenbaar. En dan is het te laat om nog “even bezwaar” in te dienen.
Goed gedaan, die 44 Bleiswijkers. Jullie zijn een voorbeeld.