Een queer-activist in Duitsland zegt doodleuk: “Als ik naar Palestina ga, ben ik niet bang voor Hamas. Ik ben bang voor Israël.” Twee dagen eerder rijdt een pro-Palestijnse Libanese-Duitser in op de Gay Pride Parade in Berlijn. Tientallen gewonden. Een islamistische aanslag op precies de gemeenschap die deze activist claimt te vertegenwoordigen. En toch is de angst gericht op Israël.
Dit is geen verwarring meer. Dit is een geestelijke ziekte. Israël erkent LGBTQ-mensen juridisch. Beschermt hen met anti-discriminatiewetten. Laat openlijk homoseksuelen dienen in het leger. Organiseert in Tel Aviv een van de grootste Pride-evenementen in het hele Midden-Oosten. Hamas regeert volgens de sharia. Homoseksuelen worden daar geëxecuteerd. Gestenigd, opgehangen, van daken gegooid. Geen Pride. Geen rechten. Alleen de dood. En toch wijst deze activist naar Israël als de bedreiging.
Sam van Rooy verwoordt het precies: “Dit kun je niet verzinnen! Is dit het Stockholm-syndroom? Of is het antisemitisme zo intens dat sommige mensen liever sterven door toedoen van Hamas dan toegeven dat Israël een goed land is voor queer mensen om in te leven?” Het is beide. En nog erger: het is woke in zijn puurste, meest destructieve vorm. Een ideologie die feiten, logica en zelfs zelfbehoud opoffert aan een obsessieve haat tegen Israël en het Westen. Die liever collaboreert met de beul dan erkent dat de Joodse staat de enige plek in de regio is waar homo’s veilig kunnen ademen.
Woke kun je inmiddels echt als een soort kanker beschouwen. Het vreet van binnenuit de samenleving op. Het keert priorititeiten om. Het maakt slachtoffers tot daders en daders tot helden. Het vernietigt elk vermogen om te onderscheiden tussen een rechtsstaat en een theocratische terreurbeweging. En als we het niet bestrijden, maakt het een hele beschaving kapot.
Deze activist is geen uitzondering. Zij is het product van jarenlang indoctrineren, relativeren en Jodenhaat normaliseren onder het mom van “solidariteit”. Van campus tot straat, van media tot politiek: de leugen dat Israël het probleem is, terwijl Hamas homo’s vermoordt, wordt eindeloos herhaald totdat zelfs de beoogde slachtoffers meezingen.
Dit is geen meningsverschil. Dit is een morele instorting. Wie liever bang is voor Israël dan voor Hamas, heeft elke greep op de werkelijkheid verloren. En wie dat tolereert of nog probeert te “begrijpen”, helpt de kanker verder groeien.
Mis geen enkel belangrijk verhaal meer!
De media vertellen lang niet altijd het hele verhaal. Daarom brengt Realistische Reflecties dagelijks scherpe analyses, achtergronden en opinies die je niet snel ergens anders leest.
Schrijf je gratis in voor onze nieuwsbrief en ontvang de belangrijkste artikelen, exclusieve columns en opvallende nieuwsverhalen rechtstreeks in je mailbox.
Zo blijf je altijd op de hoogte van wat er écht speelt.